ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ: ਸਿਧਵਾ ਦਾ ਨਾਵਲ

About the book

The Pakistani Bride is a novel by Bapsi Sidhwa, first published in 1983 under the title The Bride, with Cape in London and St. Martin's Press in New York. It was the first novel Sidhwa wrote, though The Crow Eaters (1978) reached print before it. The book became widely known under its later title: Penguin published it as The Pakistani Bride in New York in 1990, and Milkweed Editions reissued it under that title in 2008, in an edition introduced by Anita Desai. Sidhwa's own works list also records a 1982 England edition of The Bride, a year earlier than the 1983 publication most accounts give.

The novel is written in English and moves between two worlds that rarely meet in fiction of its time: the glittering city of Lahore, where its heroine grows up, and the tribal hills of Kohistan, in what was then the North-West Frontier Province, where her marriage takes her. Its publisher, Milkweed Editions, calls it the first of Sidhwa's novels and a story of marriage and commitment, of the clash between obedience to tradition and the force of a woman's spirit.

What is The Pakistani Bride about?

The Pakistani Bride follows Zaitoon, a girl orphaned in the violence of Partition in 1947. The Kohistani tribesman Qasim, who has come down to the Punjab plains in search of work, rescues her from a refugee train massacre in which her parents are killed, names her Zaitoon after his own dead daughter, and raises her as his child in Lahore, where she lives a cosy and protected life.

That life ends when Qasim, keeping a promise made to his own people, takes her back to his ancestral village in the mountains and marries her to his cousin's son, Sakhi. The marriage is brutal: her husband's authority is enforced with beatings, and the customs around her demand unquestioning obedience and backbreaking work. Zaitoon resolves to escape, knowing that under the honour code of her husband's people a runaway wife is hunted and killed. Her flight across the mountains to the bridge over the river takes ten days, through hunger, injury and assault, before army sentries spot her and the officer Mushtaq deceives her pursuers into believing she is dead. In the novel, unlike the true story behind it, Zaitoon survives.

Woven through Zaitoon's story is a third strand: Carol, an American woman who has married a Pakistani and travels to the Karakoram, whose growing disillusionment Anita Desai's introduction reads alongside Zaitoon's tragedy, two women measuring the same mountains from opposite sides.

A story heard in the Karakoram

Sidhwa said the novel grew from a real event she heard of while visiting the Karakoram mountains with her husband. A tribal man had brought his young daughter up from the plains of Punjab and married her, according to tradition, to a young man of his family. Subjected in the tribal hinterland to brutality and unremitting hardship, the girl ran away into the mountains through which the Indus runs. Hunted under the strict code of honour of her husband's people, she was killed, and her body was found in the shallows of the river.

The story haunted Sidhwa, and on her return home she began to write it down; the novel took her four years. What she changed matters as much as what she kept. The real bride has no name and no rescue. Sidhwa gave her heroine a childhood, a city, a voice and, at the bridge, a chance to live, and in doing so turned a traveller's tale of horror into an argument about the women such codes are built to silence.

Honour, custom and a woman's spirit

The novel's centre is the idea of honour itself: Qasim loves the daughter he has raised, yet his given word outweighs her life, and he tells her so in terms the introduction quotes, that his honour is dearer to him than life. Critics writing on the novel describe a tribal world in which women are treated as property, bartered and traded, not as individuals, and set against it a heroine whose refusal to accept that fate drives the whole book.

Milkweed's 2008 reissue presented the novel as a classic work of feminist literature in South Asia, prescient and provocative in its assessment of the plight of women in a tribal society in Pakistan. That framing has held: the book is still read and taught as the earliest full statement of the concerns, gender, custom, nation and survival, that run through all of Sidhwa's fiction.

ਲੇਖਕ

Bapsi Sidhwa (1938 to 2024) was born in Karachi and brought up in Lahore, in a Parsi Zoroastrian family. She wrote four novels in English: The Crow Eaters (1978), this book, Ice-Candy-Man (1988), published in the United States as Cracking India, and An American Brat (1993). Ice-Candy-Man, her Partition novel, remains her most widely read book. For The Bride she received Pakistan's Patras Bokhari Award in 1985, and she was later honoured with the Sitara-i-Imtiaz in 1991.

She wrote The Pakistani Bride first, before the comedy of The Crow Eaters made her name, and its darkness marks it apart in her work: where the later novels look at Lahore's communities with irony and warmth, this one follows a single girl into the mountains and stays with her.

Reception and legacy

The Bride won its award at home and travelled: published in London and New York in 1983, issued in India in 1984, and kept alive under the title The Pakistani Bride by the Penguin edition of 1990 and the Milkweed reissue of 2008, a 272 page paperback with Anita Desai's introduction. Scholars place it at the head of Sidhwa studies, as the first novel she wrote and the one that raises, in its starkest form, the questions about national identity and gender that her fiction kept returning to.

For Punjabi readers the book holds a particular place: its heroine is a child of Punjab and of Partition, raised in Lahore and carried into the hills by a promise, and her story remains one of the best known English language novels to begin in the wreckage of 1947 and ask what that wreckage cost its daughters.

ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ

ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ ਬਾਪਸੀ ਸਿਧਵਾ ਦਾ ਨਾਵਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1983 ਵਿੱਚ ਦ ਬ੍ਰਾਈਡ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਛਪਿਆ, ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਕੇਪ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਮਾਰਟਿਨਜ਼ ਪ੍ਰੈੱਸ ਵੱਲੋਂ। ਇਹ ਸਿਧਵਾ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦ ਕ੍ਰੋ ਈਟਰਜ਼ (1978) ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛਪ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਤਾਬ ਆਪਣੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਸਿਰਲੇਖ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ: ਪੈਂਗੁਇਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 1990 ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ ਵਜੋਂ ਛਾਪਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਲਕਵੀਡ ਐਡੀਸ਼ਨਜ਼ ਨੇ 2008 ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਮੁੜ ਛਾਪਿਆ, ਅਨੀਤਾ ਦੇਸਾਈ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਾਲੇ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ। ਸਿਧਵਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਸੂਚੀ ਦ ਬ੍ਰਾਈਡ ਦਾ 1982 ਦਾ ਇੰਗਲੈਂਡ ਸੰਸਕਰਣ ਵੀ ਦਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤੇ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ 1983 ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤਰੀਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ।

ਇਹ ਨਾਵਲ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਲਪ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਸਨ: ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਦੀ ਨਾਇਕਾ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਹਿਸਤਾਨ ਦੀਆਂ ਕਬੀਲਾਈ ਪਹਾੜੀਆਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪੱਛਮੀ ਸਰਹੱਦੀ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਮਿਲਕਵੀਡ ਐਡੀਸ਼ਨਜ਼, ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਧਵਾ ਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚਕਾਰ ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।

ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਹੈ?

ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜੋ 1947 ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਯਤੀਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਕੋਹਿਸਤਾਨੀ ਕਬੀਲੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਸਿਮ, ਜੋ ਕੰਮ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਪਣੀ ਮਰੀ ਹੋਈ ਧੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੈਤੂਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸੁਖਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਦੋਂ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਾਸਿਮ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਖੀ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਜ਼ਾਲਮ ਹੈ: ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕੁੱਟ ਮਾਰ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਬਿਨਾਂ ਸਵਾਲ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕਮਰਤੋੜ ਮਿਹਨਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜ਼ੈਤੂਨ ਭੱਜਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੇਠ ਭੱਜੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਪੁਲ ਵੱਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਭੱਜ ਦਸ ਦਿਨ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਭੁੱਖ, ਸੱਟਾਂ ਅਤੇ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਫ਼ੌਜੀ ਸੰਤਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਣ ਅਤੇ ਅਫ਼ਸਰ ਮੁਸ਼ਤਾਕ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਮਨਵਾ ਦੇਵੇ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਈ ਹੈ। ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਉਲਟ, ਜ਼ੈਤੂਨ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਲੜੀ ਬੁਣੀ ਗਈ ਹੈ: ਕੈਰੋਲ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਔਰਤ ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਰਾਕੋਰਮ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਅਨੀਤਾ ਦੇਸਾਈ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਦੁਖਾਂਤ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਮਾਪਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

ਕਾਰਾਕੋਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ

ਸਿਧਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਨਾਵਲ ਇੱਕ ਅਸਲ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਗਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕਾਰਾਕੋਰਮ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਕਬੀਲਾਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨ ਧੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕਬੀਲਾਈ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਜ਼ੁਲਮ ਅਤੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਔਖ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੰਧ ਦਰਿਆ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਹੇਠ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦਰਿਆ ਦੇ ਘੱਟ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ।

ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਧਵਾ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਘਰ ਪਰਤ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਵਲ ਨੂੰ ਚਾਰ ਸਾਲ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਬਦਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਰੱਖਿਆ। ਅਸਲ ਲਾੜੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ। ਸਿਧਵਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਇਕਾ ਨੂੰ ਬਚਪਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ, ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ, ਪੁਲ ਉੱਤੇ, ਜੀਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦਲੀਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਕਾਨੂੰਨ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ।

ਇੱਜ਼ਤ, ਰਿਵਾਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਤਮਾ

ਨਾਵਲ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਖ਼ੁਦ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ: ਕਾਸਿਮ ਉਸ ਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਲਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਬੋਲ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭੂਮਿਕਾ ਦਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਨਾਵਲ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਆਲੋਚਕ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਕਬੀਲਾਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਇਦਾਦ ਵਾਂਗ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਟਾਂਦਰੇ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਾਂਗ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਾਇਕਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਉਸ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਸਾਰੀ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮਿਲਕਵੀਡ ਦੇ 2008 ਵਾਲੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨੇ ਨਾਵਲ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਇੱਕ ਕਲਾਸਿਕ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਬੀਲਾਈ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਇਸ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਅੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਭੜਕਾਊ। ਇਹ ਢਾਂਚਾ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਕਿਤਾਬ ਅੱਜ ਵੀ ਸਿਧਵਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗਲਪ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ, ਲਿੰਗ, ਰਿਵਾਜ, ਕੌਮ ਅਤੇ ਬਚਾਅ, ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਢਲੇ ਪੂਰੇ ਬਿਆਨ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਲੇਖਕ

ਬਾਪਸੀ ਸਿਧਵਾ (1938 ਤੋਂ 2024) ਕਰਾਚੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਪਾਰਸੀ ਜ਼ੋਰਾਸ਼ਟਰੀਅਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਨਾਵਲ ਲਿਖੇ: ਦ ਕ੍ਰੋ ਈਟਰਜ਼ (1978), ਇਹ ਕਿਤਾਬ, ਆਈਸ ਕੈਂਡੀ ਮੈਨ (1988), ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੈਕਿੰਗ ਇੰਡੀਆ ਵਜੋਂ ਛਪਿਆ, ਅਤੇ ਐਨ ਅਮੈਰੀਕਨ ਬ੍ਰੈਟ (1993)। ਆਈਸ ਕੈਂਡੀ ਮੈਨ, ਉਸ ਦਾ ਵੰਡ ਵਾਲਾ ਨਾਵਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਦ ਬ੍ਰਾਈਡ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 1985 ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦਾ ਪਾਤਰਸ ਬੋਖਾਰੀ ਇਨਾਮ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1991 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਤਾਰਾ-ਏ-ਇਮਤਿਆਜ਼ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖੀ, ਦ ਕ੍ਰੋ ਈਟਰਜ਼ ਦੀ ਹਾਸਰਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਨਾਵਲ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਇੱਕੋ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਵਾਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ

ਦ ਬ੍ਰਾਈਡ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ: 1983 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਛਪੀ, 1984 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਅਤੇ ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ 1990 ਦੇ ਪੈਂਗੁਇਨ ਸੰਸਕਰਣ ਅਤੇ 2008 ਦੇ ਮਿਲਕਵੀਡ ਮੁੜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਅਨੀਤਾ ਦੇਸਾਈ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਾਲੇ 272 ਸਫ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪੇਪਰਬੈਕ, ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹੀ। ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਧਵਾ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਲਿਖੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਵਲ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਵਲ ਵਜੋਂ ਜੋ ਕੌਮੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਬਾਰੇ ਉਹ ਸਵਾਲ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਉਸ ਦੀ ਗਲਪ ਪਰਤਦੀ ਰਹੀ।

ਪੰਜਾਬੀ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ: ਇਸ ਦੀ ਨਾਇਕਾ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਵੰਡ ਦੀ ਬੱਚੀ ਹੈ, ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਪਲੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ 1947 ਦੇ ਮਲਬੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਮਲਬੇ ਨੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਕੀ ਕੀਮਤ ਲਈ।

ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ

ਪਾਤਰ

About the book

What is The Pakistani Bride about?

A story heard in the Karakoram

Honour, custom and a woman's spirit

ਲੇਖਕ

Reception and legacy

ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ

ਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਬ੍ਰਾਈਡ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਹੈ?

ਕਾਰਾਕੋਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ

ਇੱਜ਼ਤ, ਰਿਵਾਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਆਤਮਾ

ਲੇਖਕ

ਸਵਾਗਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ

ਐਡੀਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਨੁਵਾਦ

ਲੇਖਕ

ਜੁੜੇ ਹੋਏ

ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ

ਖੋਜ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ