Varun Kumar: Hockey Defender, Medals & Life

Varun Kumar is an Indian field hockey defender from Mithapur village near Jalandhar, Punjab, who won an Olympic bronze medal with India at Tokyo 2020. A penalty corner specialist known for his drag-flick, he has played more than 140 times for India since his senior debut in 2017, won the Arjuna Award in 2021, and is now working to win back his place in the national team.

Early life and Mithapur roots

Varun Kumar was born on 25 July 1995 in Mithapur, a village on the edge of Jalandhar city that has produced six Indian hockey Olympians. His family comes from the Dalhousie area of Chamba district in Himachal Pradesh, and he grew up in Mithapur, where hockey is part of daily life. Its ground and academy shaped generations of players, from Pargat Singh to Manpreet Singh and Mandeep Singh.

He grew up in a modest home. His father worked as a driver, and his elder brother also played hockey but could go no further than state level for lack of funds. Varun first picked up a stick in class four, after his friend and classmate Manpreet Singh suggested it. Manpreet, from the same village and the same school, became his mentor, and the two trained together at the Surjit Hockey Academy in Jalandhar.

Varun studied at DAV College in Jalandhar while his hockey developed. He played for Punjab at the Junior National Championship in 2012, but an injury soon after kept him out for nearly two years and cost him a place at the 2013 Junior World Cup. He fought back through the 2014 Junior Nationals and earned a recall to the junior national team. In 2021 the Punjab government renamed his old primary school in Mithapur after him and Mandeep Singh.

Junior career and the 2016 World Cup

Varun joined the India under-21 side in 2014 and quickly made the defence his own. India won gold at the Junior Asia Cup in Kuantan in 2015, and he was India's top scorer at the Four Nations Invitational Tournament in Spain in 2016, form that carried him into the Junior World Cup squad.

At Lucknow in December 2016, India won the Junior World Cup for the second time, beating Belgium in the final. Varun played a central part in defence and showed the drag-flick that became his trademark at senior level. The win put his age group on the national map, and the selectors soon moved him into the senior programme.

His domestic base was the Hockey India League. Punjab Warriors signed him in 2014, when he was 18, retained him for the following seasons, and won the league title with him in 2016. He is employed by Bharat Petroleum, and in the relaunched Hockey India League he plays for Delhi SG Pipers.

Senior India career and the Tokyo bronze

Varun made his senior India debut in 2017 on the Europe tour of Belgium and the Netherlands, and he has been part of the senior squad ever since. In 2018 he played in all four of India's biggest events: the Champions Trophy in Breda, where India took silver, the Commonwealth Games on the Gold Coast, the Asian Games in Jakarta, where India took bronze, and the World Cup in Bhubaneswar.

The medals kept coming. India won the Asia Cup in Dhaka in 2017, the Asian Champions Trophy in Muscat in 2018 and Chennai in 2023, and bronze at the World League Final in 2017. At the FIH Men's Series Finals in Bhubaneswar in 2019 he finished as the tournament's top scorer with six goals. He completed 100 caps on 26 February 2022, against Spain in Bhubaneswar.

His finest hour came at Tokyo 2020. He was not in the first 16 names picked for the Olympics, and only joined the squad when the International Olympic Committee let teams add two extra players because of the pandemic. A long talk with captain Manpreet Singh steadied him before the team flew out. He scored India's first goal in the 3-1 pool win over Argentina and stayed effective every time he was called on. India beat Germany in the bronze medal match, its first Olympic hockey medal in 41 years. He received the Arjuna Award in 2021, and Himachal Pradesh announced a reward of one crore rupees for him.

After Tokyo he stayed a regular. India won silver at the Commonwealth Games in Birmingham in 2022 and gold at the Asian Games in Hangzhou, and he played at the 2023 World Cup. Hockey India lists his record as 142 caps and 39 goals for India, a tally that shows how much he adds in attack for a defender.

What medals has Varun Kumar won?

Varun's medal record starts with the bronze at the Tokyo 2020 Olympics. At the Asian Games he has gold from Hangzhou and bronze from Jakarta 2018. He won the Asia Cup in Dhaka in 2017, the Asian Champions Trophy in Muscat in 2018 and Chennai in 2023, with a bronze from Dhaka in 2021, and silver at the Champions Trophy in Breda in 2018. He took silver at the Commonwealth Games in Birmingham in 2022 and bronze at the World League Final in Bhubaneswar in 2017. As a junior he won gold at the 2015 Junior Asia Cup and the 2016 Junior World Cup.

Away from team medals, his honours include the Arjuna Award in 2021 and his appointment as Deputy Superintendent of Police with Punjab Police in February 2024, handed to him by Chief Minister Bhagwant Mann. He has one Olympic medal, the Tokyo bronze. He was not in India's squad for Paris 2024, where India won bronze again without him.

Setback, comeback and the road back

In February 2024, Bengaluru police charged Varun under the POCSO Act after a former junior volleyball player accused him of sexual assault. Varun denied the allegations. The case kept him out of the national team, and he missed the Paris Olympics and the Asian Champions Trophy.

In October 2024, Hockey India sources confirmed he had been acquitted of all charges, and he was recalled at once for the two Test matches against Germany in New Delhi on 23 and 24 October. He played his last senior matches of that year in the friendly series against Germany in December 2024, and then spent months out of the side working on fitness and form.

In July 2025 he took the next step back, a call-up to the India A squad for a tour of Europe against Ireland, France, the Netherlands, England and Belgium. He called missing Paris painful and said he had left the past behind, with his eyes on the Asia Cup and the World Cup qualifier in Bihar. At 30, with an Olympic medal and more than 140 caps behind him, the door to the senior team is still open.

Playing style and life beyond hockey

Varun is a defender first, and a penalty corner weapon second. He reads the game from the back and then steps up for short corners, where his drag-flick turns defence into goals. Thirty-nine goals in 142 internationals is a rare return for a player in his position, and it is why coaches have kept turning to him at set pieces.

Off the field he serves as a Deputy Superintendent of Police with Punjab Police, a post he took up in February 2024. He remains rooted in Mithapur, whose ground and academy made him and whose primary school now carries his name alongside Mandeep Singh's. He is one of six Olympians from a single village, a line running from Pargat Singh through Manpreet and Mandeep Singh to him.

His story is part of a larger one, the return of Indian hockey to the Olympic podium after 41 years.

ਵਰੁਣ ਕੁਮਾਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਲੰਧਰ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਦਾ ਭਾਰਤੀ ਫੀਲਡ ਹਾਕੀ ਰੱਖਿਅਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਟੋਕੀਓ 2020 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨਾਲ ਓਲੰਪਿਕ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਪੈਨਲਟੀ ਕਾਰਨਰ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਡਰੈਗ-ਫਲਿਕ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ 2017 ਵਿੱਚ ਸੀਨੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਲਈ 140 ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਚ ਖੇਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, 2021 ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ

ਵਰੁਣ ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਜਨਮ 25 ਜੁਲਾਈ 1995 ਨੂੰ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜਲੰਧਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਛੇ ਹਾਕੀ ਓਲੰਪੀਅਨ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਚੰਬਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਡਲਹੌਜ਼ੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਕੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਅਕਾਦਮੀ ਨੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਸਾਬਕਾ ਕਪਤਾਨ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਤੱਕ।

ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਡਰਾਈਵਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਵੀ ਹਾਕੀ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਉਹ ਰਾਜ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧ ਸਕਿਆ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਚੌਥੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹਾਕੀ ਫੜੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਜਮਾਤੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਸੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਅਕਾਦਮੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ।

ਹਾਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਨੇ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਡੀ.ਏ.ਵੀ. ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ 2012 ਵਿੱਚ ਜੂਨੀਅਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸੱਟ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸਾਲ ਖੇਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ 2013 ਦੇ ਜੂਨੀਅਰ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਖੁੱਸ ਗਈ। ਉਹ 2014 ਦੀਆਂ ਜੂਨੀਅਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੇਡਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁੜ ਪਰਤਿਆ ਅਤੇ ਜੂਨੀਅਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। 2021 ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅਤੇ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਜੂਨੀਅਰ ਕਰੀਅਰ ਅਤੇ 2016 ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ

ਵਰੁਣ 2014 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅੰਡਰ-21 ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲਈ। ਭਾਰਤ ਨੇ 2015 ਵਿੱਚ ਕੁਆਂਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜੂਨੀਅਰ ਏਸ਼ੀਆ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ 2016 ਵਿੱਚ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਫੋਰ ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖਿਡਾਰੀ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੂਨੀਅਰ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਮਿਲੀ।

ਦਸੰਬਰ 2016 ਵਿੱਚ ਲਖਨਊ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜੂਨੀਅਰ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਬੈਲਜੀਅਮ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਡਰੈਗ-ਫਲਿਕ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਸੀਨੀਅਰ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਉਮਰ ਵਰਗ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਚੋਣਕਾਰਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਘਰੇਲੂ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਥਾਂ ਹਾਕੀ ਇੰਡੀਆ ਲੀਗ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਵਾਰੀਅਰਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 2014 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ 18 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਗਲੇ ਸੀਜ਼ਨਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ 2016 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੀਗ ਦਾ ਖ਼ਿਤਾਬ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਪੈਟਰੋਲੀਅਮ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹਾਕੀ ਇੰਡੀਆ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਐੱਸ.ਜੀ. ਪਾਈਪਰਜ਼ ਲਈ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।

ਸੀਨੀਅਰ ਭਾਰਤੀ ਕਰੀਅਰ ਅਤੇ ਟੋਕੀਓ ਦਾ ਕਾਂਸੀ

ਵਰੁਣ ਨੇ 2017 ਵਿੱਚ ਬੈਲਜੀਅਮ ਅਤੇ ਨੀਦਰਲੈਂਡ ਦੇ ਯੂਰਪ ਦੌਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਮ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ। 2018 ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਰੇ ਵੱਡੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ: ਬ੍ਰੈਡਾ ਵਿੱਚ ਚੈਂਪੀਅਨਜ਼ ਟਰਾਫੀ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਜਿੱਤੀ, ਗੋਲਡ ਕੋਸਟ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ, ਜਕਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ।

ਤਗਮਿਆਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ 2017 ਵਿੱਚ ਢਾਕਾ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆ ਕੱਪ, 2018 ਵਿੱਚ ਮਸਕਟ ਅਤੇ 2023 ਵਿੱਚ ਚੇਨੱਈ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਅਨ ਚੈਂਪੀਅਨਜ਼ ਟਰਾਫੀ ਜਿੱਤੀ, ਅਤੇ 2017 ਵਿੱਚ ਵਰਲਡ ਲੀਗ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤਿਆ। 2019 ਵਿੱਚ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਐੱਫ.ਆਈ.ਐੱਚ. ਮੈਨਜ਼ ਸੀਰੀਜ਼ ਫਾਈਨਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਛੇ ਗੋਲਾਂ ਨਾਲ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖਿਡਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ 26 ਫਰਵਰੀ 2022 ਨੂੰ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਸਪੇਨ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰੋ ਲੀਗ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ 100 ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੈਚ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।

ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਲ ਟੋਕੀਓ 2020 ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਚੁਣੇ ਗਏ ਪਹਿਲੇ 16 ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਕਾਰਨ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਧੂ ਖਿਡਾਰੀ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਤਾਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਵਿਰੁੱਧ 3-1 ਦੀ ਪੂਲ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗੋਲ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, 41 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਓਲੰਪਿਕ ਹਾਕੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤਗਮਾ। ਉਸ ਨੂੰ 2021 ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।

ਟੋਕੀਓ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਖਿਡਾਰੀ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ 2022 ਵਿੱਚ ਬਰਮਿੰਘਮ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਹਾਂਗਜ਼ੋਊ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ 2023 ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ। ਹਾਕੀ ਇੰਡੀਆ ਉਸ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਭਾਰਤ ਲਈ 142 ਮੈਚ ਅਤੇ 39 ਗੋਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਰੱਖਿਅਕ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਉਹ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਰੁਣ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਹਨ?

ਵਰੁਣ ਦੇ ਤਗਮਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਟੋਕੀਓ 2020 ਓਲੰਪਿਕ ਦੇ ਕਾਂਸੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਗਮਾ ਹੈ। ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੋਲ ਹਾਂਗਜ਼ੋਊ ਦਾ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਜਕਾਰਤਾ 2018 ਦਾ ਕਾਂਸੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ 2017 ਵਿੱਚ ਢਾਕਾ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆ ਕੱਪ, 2018 ਵਿੱਚ ਮਸਕਟ ਅਤੇ 2023 ਵਿੱਚ ਚੇਨੱਈ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਅਨ ਚੈਂਪੀਅਨਜ਼ ਟਰਾਫੀ ਜਿੱਤੀ, 2021 ਵਿੱਚ ਢਾਕਾ ਤੋਂ ਕਾਂਸੀ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ 2018 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰੈਡਾ ਵਿੱਚ ਚੈਂਪੀਅਨਜ਼ ਟਰਾਫੀ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਜਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ 2022 ਵਿੱਚ ਬਰਮਿੰਘਮ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ 2017 ਵਿੱਚ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਵਰਲਡ ਲੀਗ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤਿਆ। ਜੂਨੀਅਰ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ 2015 ਦੇ ਜੂਨੀਅਰ ਏਸ਼ੀਆ ਕੱਪ ਅਤੇ 2016 ਦੇ ਜੂਨੀਅਰ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਜਿੱਤਿਆ।

ਟੀਮ ਦੇ ਤਗਮਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਨਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ 2021 ਦਾ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਫਰਵਰੀ 2024 ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਵਿੱਚ ਡਿਪਟੀ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਆਫ਼ ਪੁਲਿਸ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਓਲੰਪਿਕ ਤਗਮਾ ਹੈ, ਟੋਕੀਓ ਦਾ ਕਾਂਸੀ। ਉਹ ਪੈਰਿਸ 2024 ਲਈ ਭਾਰਤ ਦੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਫਿਰ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤਿਆ।

ਝਟਕਾ, ਵਾਪਸੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਾਹ

ਫਰਵਰੀ 2024 ਵਿੱਚ ਬੰਗਲੁਰੂ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਉੱਤੇ ਪੋਕਸੋ ਕਾਨੂੰਨ ਤਹਿਤ ਮਾਮਲਾ ਦਰਜ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਜੂਨੀਅਰ ਵਾਲੀਬਾਲ ਖਿਡਾਰਨ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੈਰਿਸ ਓਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਚੈਂਪੀਅਨਜ਼ ਟਰਾਫੀ ਤੋਂ ਖੁੰਝ ਗਿਆ।

ਅਕਤੂਬਰ 2024 ਵਿੱਚ ਹਾਕੀ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਸੂਤਰਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ 23 ਅਤੇ 24 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਜਰਮਨੀ ਵਿਰੁੱਧ ਦੋ ਟੈਸਟ ਮੈਚਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਾਲ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਮੈਚ ਦਸੰਬਰ 2024 ਵਿੱਚ ਜਰਮਨੀ ਵਿਰੁੱਧ ਦੋਸਤਾਨਾ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੇਡੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਟੀਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਫਾਰਮ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਜੁਲਾਈ 2025 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਵੱਲ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ, ਯੂਰਪ ਦੌਰੇ ਲਈ ਭਾਰਤ ਏ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਚੋਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਇਰਲੈਂਡ, ਫਰਾਂਸ, ਨੀਦਰਲੈਂਡ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਅਤੇ ਬੈਲਜੀਅਮ ਵਿਰੁੱਧ ਮੈਚ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੈਰਿਸ ਤੋਂ ਖੁੰਝਣਾ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬੀਤੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਏਸ਼ੀਆ ਕੱਪ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਕੁਆਲੀਫਾਇਰ ਉੱਤੇ ਹਨ। 30 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਓਲੰਪਿਕ ਤਗਮੇ ਅਤੇ 140 ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਚਾਂ ਨਾਲ, ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉਸ ਲਈ ਅਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ।

ਖੇਡਣ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਹਾਕੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜੀਵਨ

ਵਰੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਅਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੈਨਲਟੀ ਕਾਰਨਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਖੇਡ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਰਟ ਕਾਰਨਰ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਡਰੈਗ-ਫਲਿਕ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। 142 ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੈਚਾਂ ਵਿੱਚ 39 ਗੋਲ ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਲਈ ਅਸਾਧਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਕੋਚ ਸੈੱਟ ਪੀਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਉਹ ਫਰਵਰੀ 2024 ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਵਿੱਚ ਡਿਪਟੀ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਆਫ਼ ਪੁਲਿਸ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਜਿਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਅਕਾਦਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਉੱਤੇ ਹੁਣ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਦੇ ਛੇ ਓਲੰਪੀਅਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਇੱਕ ਲੜੀ ਜੋ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, 41 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਦੀ ਓਲੰਪਿਕ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸੀ।