Mandeep Singh: Hockey Forward, Olympic Bronze

Mandeep Singh is an Indian field hockey forward from Mithapur village in Jalandhar district, Punjab, and one of India's most reliable goal scorers. He has won Olympic bronze at Tokyo 2020 and Paris 2024, and the Arjuna Award in 2021. He is the hockey forward of that name, not the cricketer Mandeep Singh, who was also born in Jalandhar.

Where is Mandeep Singh from?

Mandeep Singh is from Mithapur, a village on the edge of Jalandhar city in the Doaba region of Punjab. He was born there on 25 January 1995. Mithapur is one of Punjab's great hockey nurseries: its ground has produced six Olympians, among them former India captain Pargat Singh and Mandeep's own childhood friend Manpreet Singh, who also grew up in the village and went on to captain India.

Hockey was the village game, and the Surjit Hockey Academy in Jalandhar, named after the Olympian Surjit Singh, was the place every talented Mithapur boy hoped to reach. Mandeep's home village, district and region all sit at the heart of the Doaba hockey belt, where the sport is played in almost every village and followed like a festival.

Early life

Mandeep started playing hockey at the age of five, following his elder brother into the game. At first his heart belonged to cricket. His father Ravinder had enrolled him at the hockey nursery in Mithapur, the same nursery that had produced Pargat Singh, but the young Mandeep would leave home each morning with a hockey kit bag and slip away to the village cricket academy instead. When his father caught him, he sat the boy down and explained why hockey mattered, and from then on Mandeep took the game seriously.

He spent five years at the Surjit Hockey Academy in Jalandhar, where coaches refined the instincts he had brought from village hockey: an eye for space, quick anticipation, and a habit of being in the right place when the ball arrived in the circle. Former India defender Jugraj Singh remembered spotting him at nine, when Mandeep came down from Mithapur with Manpreet to play for their village team in a family tournament at Khusropur, and called him street-smart from that age.

Career with India

Mandeep's senior career began with a bang. In December 2012 the Ranchi Rhinos bought him for $13,000 in the first Hockey India League auction, and the 17-year-old finished as the side's top scorer with 10 goals in 13 matches as Ranchi won the first league title. He was named the tournament's upcoming player, and the selectors came calling within weeks: he made his India debut on 18 February 2013 against Fiji in the Hockey World League, and scored his first international goal two days later against Oman.

The medals came steadily. He won silver at the 2013 Asia Cup, gold at the Junior World Cup in Lucknow in 2016, silver at the 2018 Champions Trophy in Breda, bronze at the 2018 Asian Games in Jakarta, and gold at the Asian Champions Trophy in Muscat in 2018 and again in Chennai in 2023. At the Birmingham Commonwealth Games in 2022 he took silver, and at the Asian Games in Hangzhou the same year he won gold as India beat Japan in the final.

The Tokyo 2020 Olympics, played in 2021, gave him the medal he had dreamed of since childhood. India beat Germany 5-4 in the bronze medal match, ending a 41-year wait for an Olympic hockey medal, and Mandeep was at the heart of the attack. Three years later in Paris he won a second Olympic bronze as India again finished on the podium, this time beating Spain in the bronze medal match.

His longevity is rare in modern hockey. He passed 300 senior international caps in October 2026, during the Asian Games semi-final against Pakistan, more than thirteen years after his debut, and has scored more than 100 goals for India. Exact career totals differ between sources, so no single goals figure is stated here as final.

What is Mandeep Singh known for?

Mandeep is known as a goal poacher, a forward whose best work happens inside the striking circle. He reads the play a step ahead of defenders, finds space where there seems to be none, and finishes with deflections, rebounds and sliding touches that look simple only because he arrives at exactly the right moment. Coaches value him just as much for what he does without the ball: Jugraj Singh said of him that he plays twice as hard when his team does not have possession, pressing defenders and winning the ball back high up the pitch.

That work rate has kept him in the team through three generations of Indian forwards. He is not a drag-flicker or a penalty corner specialist; his goals come from open play, from following the ball and from never giving a loose pass up as lost. Younger forwards in the squad are told to watch how he moves in the circle, because his positioning, more than any single skill, is what turns half chances into goals.

Honours and later life

Mandeep received the Arjuna Award in 2021, after the Tokyo bronze, and Hockey India named him its Dhanraj Pillay Award winner as Forward of the Year in 2019. In domestic hockey he played for ONGC for several years and now represents Punjab Armed Police. In the Hockey India League he played for the Ranchi Rhinos, the Delhi Waveriders, and Team Gonasika, who bought him for Rs 25 lakh in the 2024-25 auction.

In March 2025 he married Udita Duhan, herself an India hockey international. He continues to play for India into his thirties, a senior voice in a forward line that now mixes his experience with much younger talent, and his 300th cap in October 2026 made him one of a small group of Indian men to reach that mark.

Legacy

Mandeep Singh's career gave Mithapur another Olympic medallist and gave Punjab a model for the modern forward: small in build, quick in thought, and tireless without the ball. His story, from sneaking off to the cricket academy to two Olympic podiums, is told to young players across Doaba as proof that the village game, learned properly and played with a smile, can carry a boy from a Jalandhar village to the biggest stage in world hockey.

ਮੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜਲੰਧਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੀਲਡ ਹਾਕੀ ਫਾਰਵਰਡ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਗੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਟੋਕੀਓ 2020 ਅਤੇ ਪੈਰਿਸ 2024 ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ ਹਨ ਅਤੇ 2021 ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨਾਂ ਦੇ ਹਾਕੀ ਫਾਰਵਰਡ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਕਟਰ ਮੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਮੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਕਿੱਥੋਂ ਦੇ ਹਨ?

ਮੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦੁਆਬਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਲੰਧਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਸੇ ਪਿੰਡ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਤੋਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਉੱਥੇ 25 ਜਨਵਰੀ 1995 ਨੂੰ ਹੋਇਆ। ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਹਾਕੀ ਨਰਸਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ: ਇਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੇ ਛੇ ਓਲੰਪੀਅਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਕਪਤਾਨ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮੰਦੀਪ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਇਸੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਪਤਾਨ ਬਣੇ।

ਹਾਕੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਖੇਡ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਅਕੈਡਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਓਲੰਪੀਅਨ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਦਾ ਹਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੰਦੀਪ ਦਾ ਘਰੇਲੂ ਪਿੰਡ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਸਾਰੇ ਦੁਆਬਾ ਹਾਕੀ ਪੱਟੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹਾਕੀ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ

ਮੰਦੀਪ ਨੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਹਾਕੀ ਖੇਡਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਦੀ ਹਾਕੀ ਨਰਸਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਨਰਸਰੀ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮੰਦੀਪ ਹਰ ਸਵੇਰ ਹਾਕੀ ਦਾ ਕਿੱਟ ਬੈਗ ਲੈ ਕੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਅਕੈਡਮੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਹਾਕੀ ਕਿਉਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਦੀਪ ਨੇ ਖੇਡ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਸੁਰਜੀਤ ਹਾਕੀ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਚਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹਾਕੀ ਤੋਂ ਆਈ ਸੂਝ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਿਆ: ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ, ਤੇਜ਼ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਗੇਂਦ ਦੇ ਸਰਕਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਸਹੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣਾ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਡਿਫੈਂਡਰ ਜੁਗਰਾਜ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੰਦੀਪ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਤੋਂ ਖੁਸਰੋਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਟੀਮ ਲਈ ਖੇਡਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਭਾਰਤ ਲਈ ਕਰੀਅਰ

ਮੰਦੀਪ ਦਾ ਸੀਨੀਅਰ ਕਰੀਅਰ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਦਸੰਬਰ 2012 ਵਿੱਚ ਰਾਂਚੀ ਰਾਈਨੋਜ਼ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਹਾਕੀ ਇੰਡੀਆ ਲੀਗ ਦੀ ਨਿਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 13,000 ਡਾਲਰ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ, ਅਤੇ 17 ਸਾਲ ਦੇ ਇਸ ਖਿਡਾਰੀ ਨੇ 13 ਮੈਚਾਂ ਵਿੱਚ 10 ਗੋਲ ਕਰਕੇ ਟੀਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਬਣੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਂਚੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਲੀਗ ਖ਼ਿਤਾਬ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਦਾ ਉੱਭਰਦਾ ਖਿਡਾਰੀ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚੋਣਕਾਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 18 ਫਰਵਰੀ 2013 ਨੂੰ ਹਾਕੀ ਵਰਲਡ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਫਿਜੀ ਵਿਰੁੱਧ ਭਾਰਤ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਮੈਚ ਖੇਡਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਓਮਾਨ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੋਲ ਕੀਤਾ।

ਤਗਮੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 2013 ਏਸ਼ੀਆ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ, 2016 ਵਿੱਚ ਲਖਨਊ ਵਿੱਚ ਜੂਨੀਅਰ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ, 2018 ਵਿੱਚ ਬਰੇਡਾ ਵਿੱਚ ਚੈਂਪੀਅਨਜ਼ ਟਰਾਫ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ, 2018 ਵਿੱਚ ਜਕਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ, ਅਤੇ 2018 ਵਿੱਚ ਮਸਕਟ ਅਤੇ 2023 ਵਿੱਚ ਚੇਨਈ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆਈ ਚੈਂਪੀਅਨਜ਼ ਟਰਾਫ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਜਿੱਤਿਆ। 2022 ਵਿੱਚ ਬਰਮਿੰਘਮ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਹਾਂਗਜ਼ੂ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਜਪਾਨ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।

2021 ਵਿੱਚ ਖੇਡੇ ਗਏ ਟੋਕੀਓ 2020 ਓਲੰਪਿਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਤਗਮਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਵਾਲੇ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨੀ ਨੂੰ 5-4 ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ 41 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਓਲੰਪਿਕ ਹਾਕੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਦੀਪ ਹਮਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਜਾ ਓਲੰਪਿਕ ਕਾਂਸੀ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਫਿਰ ਪੋਡੀਅਮ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਸਪੇਨ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।

ਆਧੁਨਿਕ ਹਾਕੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਪਾਰੀ ਘੱਟ ਹੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਤੂਬਰ 2026 ਵਿੱਚ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ 300ਵਾਂ ਸੀਨੀਅਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੈਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਲਈ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੋਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਗੋਲਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਗਿਣਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਗਿਣਤੀ ਅੰਤਿਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਗਈ।

ਮੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਕਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?

ਮੰਦੀਪ ਗੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫਾਰਵਰਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖਿਡਾਰੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਸਟ੍ਰਾਈਕਿੰਗ ਸਰਕਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਖੇਡ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਡਿਫਲੈਕਸ਼ਨਾਂ, ਰੀਬਾਊਂਡਾਂ ਅਤੇ ਸਲਾਈਡਿੰਗ ਟੱਚਾਂ ਨਾਲ ਗੋਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਸੌਖੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਸਹੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੇਂਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੁਗਰਾਜ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਕੋਲ ਗੇਂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਗਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਡਿਫੈਂਡਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗੇਂਦ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਉਸ ਮਿਹਨਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਫਾਰਵਰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਡਰੈਗ ਫਲਿੱਕਰ ਜਾਂ ਪੈਨਲਟੀ ਕਾਰਨਰ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੇਂਦ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢਿੱਲੇ ਪਾਸ ਨੂੰ ਗੁਆਚਿਆ ਨਾ ਸਮਝਣ ਤੋਂ। ਟੀਮ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਫਾਰਵਰਡਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਖਣ ਕਿ ਉਹ ਸਰਕਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਅੱਧੇ ਮੌਕਿਆਂ ਨੂੰ ਗੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੀ ਹੈ।

ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਜੀਵਨ

ਮੰਦੀਪ ਨੂੰ ਟੋਕੀਓ ਦੇ ਕਾਂਸੀ ਤਗਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 2021 ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਾਕੀ ਇੰਡੀਆ ਨੇ 2019 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਫਾਰਵਰਡ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਚੰਦ ਪਿੱਲੈ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ। ਘਰੇਲੂ ਹਾਕੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਓਐਨਜੀਸੀ ਲਈ ਖੇਡੇ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਆਰਮਡ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਕੀ ਇੰਡੀਆ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਂਚੀ ਰਾਈਨੋਜ਼, ਦਿੱਲੀ ਵੇਵਰਾਈਡਰਜ਼ ਅਤੇ ਟੀਮ ਗੋਨਾਸਿਕਾ ਲਈ ਖੇਡੇ, ਜਿਸ ਨੇ 2024-25 ਦੀ ਨਿਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 25 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ।

ਮਾਰਚ 2025 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰਨ ਉਦਿਤਾ ਦੁਹਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਹਵੇਂ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਾਰਤ ਲਈ ਖੇਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਫਾਰਵਰਡ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਸੀਨੀਅਰ ਆਵਾਜ਼ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ 2026 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ 300ਵਾਂ ਮੈਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ।

ਵਿਰਸਾ

ਮੰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਨੇ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਓਲੰਪਿਕ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਫਾਰਵਰਡ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦਿੱਤੀ: ਕੱਦ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ, ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਗੇਂਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਣਥੱਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਕ੍ਰਿਕਟ ਅਕੈਡਮੀ ਵੱਲ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੋ ਓਲੰਪਿਕ ਪੋਡੀਅਮਾਂ ਤੱਕ, ਦੁਆਬੇ ਭਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੀ ਖੇਡ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਖੇਡੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਹਾਕੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮੰਚ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।