The Rehitnama of Bhai Desa Singh Ji is a late 18th-century Sikh code of conduct in verse, written as a long poem of 146 couplets and short four-line stanzas. It sets out the discipline of the Khalsa, from taking amrit by the double-edged sword to daily prayer, honest work, pilgrimage and langar. Its date and authorship are contested: it presents itself as a conversation with Guru Gobind Singh Ji and a dream vision, but scholars date it to the 1750s or later.
- Punjabi name
- ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ
- Full name
- Rehitnama Bhai Desa Singh, also spelled Rahitnama Bhai Desa Singh
- Genre
- Rehitnama: a Sikh code of conduct
- Language
- Old Punjabi verse, written in Gurmukhi script
- Attributed author
- Bhai Desa Singh Ji, said in the Bhatt vahis to be the youngest son of Bhai Mani Singh Ji
- Form
- A long poem of 146 couplets and short four-line stanzas
All 12 facts
- Scholarly dating
- Late 18th century (SikhiWiki); late 18th or early 19th century (W. H. McLeod); the 1750s (Rai Jasbir Singh)
- Key passage
- Verses 82 to 83: rahit is the ornament of the hair, and without rahit even the hair on the head is a sham
- Langar section
- Verses 90 to 123 set out how langar should be prepared and served
- Printed in
- Piara Singh Padam, Rahitname, Patiala, 1974, which prints fourteen rehitnamas
- Key study
- W. H. McLeod, Textual Sources for the Study of Sikhism, Manchester, 1984
- Modern code
- Sikh Rehat Maryada, drafted by the SGPC from 1927, published in final form at Amritsar in 1945
The Rehitnama of Bhai Desa Singh Ji is a late 18th-century Sikh code of conduct, written as a long poem of 146 couplets and short four-line stanzas. It sets out the discipline of the Khalsa, from the amrit ceremony to daily prayer, honest work and langar, and its date and authorship are still debated by scholars today.
What is a rehitnama?
A rehitnama is a manual of Sikh conduct. The Punjabi word rahit means a mode of living, and nama means a written account, so a rehitnama is literally a written account of how a Sikh should live. The genre grew up around Guru Gobind Singh Ji and the Khalsa, founded in 1699, when the new community needed its discipline written down.
Several rehitnamas circulated in the 18th century, each carrying the name of a Sikh close to Guru Gobind Singh Ji: Bhai Nand Lal Ji, Bhai Daya Singh Ji, Bhai Desa Singh Ji, Bhai Prahlad Singh Ji, and Bhai Chaupa Singh Ji. No single one ever held authority over the whole Panth, and they do not always agree. Together they are the main window into how the early Khalsa understood its own discipline, and the Sikh Rehat Maryada of today was drawn from them.
Who was Bhai Desa Singh Ji?
Bhai Desa Singh Ji is a shadowy figure, and the sources disagree about who he was. According to the Bhatt vahis, the old bardic records of the Sikh community, he was the youngest of the ten sons of Bhai Mani Singh Ji, the scholar and martyr of Damdama Sahib. McLeod notes this may or may not be true, but it makes little difference to the contents. Dr Anurag Singh of the SGPC's Sikh Itihas Board adds that one Bhai Desa Singh lived in Amritsar and Patna Sahib, and admits it cannot be said whether the two were the same person or different men.
The poet speaks for himself in the text. He says he lived in Bunga Maralivala at Amritsar, where Sardar Jassa Singh Ahluwalia had also lived, and that in old age he visited Patna. During his travels after that, he says, Guru Gobind Singh Ji appeared to him in a dream and ordered him to write down a code of conduct for the Sikhs. What is certain is only what the text shows: an old Sikh, steeped in the discipline of the Khalsa, writing long after the Guru's time.
A code in two parts
The Rehitnama is a composite work, and its two parts fit together imperfectly. The first part presents itself as a long question and answer conversation between Bhai Nand Lal Ji and Guru Gobind Singh Ji, in which the Guru lays down the rules of conduct. The second part is the elderly Desa Singh Ji's account of a vision, in which the Guru appeared to him and spoke about the writings of the Dasam Granth.
In the vision, Guru Gobind Singh Ji tells Desa Singh Ji that he composed the Japji, Akal Ustat, Bachitar Natak, Chandi Charitar, Gyan Prabodh, the 24 avatars, Dattatreya, Sabad Hazare, Triya Charitar, and much on the rehit of the Khalsa. McLeod is blunt about both parts: the reasons given are fanciful, the date makes a conversation between Guru Gobind Singh Ji and Bhai Nand Lal Ji impossible, and the vision must be rejected, since only a small part of the Dasam Granth at most can be claimed as the Guru's own work. Scholars accept the composite text as it has come down to us, reading its claims with care.
What the Rehitnama teaches
The first rule, the text says, is to take amrit by the ceremony of the double-edged sword, administered by five Singhs, and to follow whatever rehit those five lay down. A Sikh should rise at daybreak, bathe, and recite Japuji and Jap in the morning, Sodar in the evening, and Kirtan Sohila at night, learning a passage from the Granths daily. He should utter Waheguru constantly, keep the Name in his heart, and greet every Sikh with Waheguru Ji Ki Fateh. He should love bani, memorise hymns from both Granths, and sit in silence and listen with full attention when the Granth is recited.
The five symbols are to be maintained without exception, and unshorn hair is obligatory. The text puts it in a couplet of its own, verses 82 to 83: rahit is the ornament of the hair, and without rahit even the hair is a sham. A Sikh should always wear kachh and kirpan, wash his kes in whey each night and dry it in the sunshine, and never go about unarmed. In battle he should fight face to face and never run away. He should treat every woman other than his wife as a daughter or a mother, shun backbiting and slander, and guard against the five sins: adultery, gambling, lying, stealing and liquor.
A Sikh should earn by the labour of his own hands, through farming, trade or a craft, and give a tenth of his income to the Guru. He should serve only the Khalsa, never work for the Turks, never steal or rob, and never take a bribe. He should make pilgrimage to the holy places, Anandpur, Amritsar, Harmandir, Patna and Abchal Nagar, walking around them and offering what he can. He should not live on offerings made at gurdwaras, and even a Sikh minister should spend sparingly for his own use, giving the greater part to deg, the Guru's langar, and the upkeep of the gurdwara. Verses 90 to 123 set out how langar should be prepared and served.
Some passages sit uneasily with the Sikh code accepted today. The text forbids tobacco, hookah, cannabis and other intoxicants, yet McLeod's summary notes it allows small amounts of opium or bhang. Its injunctions against the Turks, the Mughal rulers of the day, are absolute. Both are the marks of a community writing in a time of war, which is why the text is read as history rather than as a living rule book.
Why its date is debated
The text gives no date of its own, so scholars have dated it from the clues inside it. SikhiWiki calls it admittedly a late 18th-century work, and McLeod places it in the late 18th or early 19th century. The clues point the same way. The text refers to the debate over the authenticity of the Dasam Granth, which began in 1740. It says its author stayed in a bunga at Amritsar once occupied by Sardar Jassa Singh Ahluwalia, and it mentions Abchal Nagar and Muktsar, both of which appear in Koer Singh's Gurbilas of 1751.
Rai Jasbir Singh, one of the few historians to write directly on the rehitnamas, concluded that they were not written in the time of Guru Gobind Singh Ji, and could not have been composed before 1750. In his view they were written in the 1750s and given the names of the Guru's contemporaries to make them authoritative. Piara Singh Padam reached a similar conclusion for the genre: in their present form the rehitnamas appear to have been written after 1720, though older material may be included. The honest position is that the text preserves 18th-century Khalsa teaching, but the book as we have it was written decades after the Guru, under borrowed names, to give it weight.
How does it relate to the Sikh Rehat Maryada today?
The Sikh Rehat Maryada is the code the Panth follows today. The Shiromani Gurdwara Parbandhak Committee (SGPC) began drafting it in 1927, ratified a draft in 1936, and published it in its final form at Amritsar in 1945. Its makers drew on Guru Granth Sahib Ji, the rehitnamas and living Sikh practice, resolving many of the contradictions between the old texts. Passages that clashed with Sikh teaching, including the harsh injunctions of the old rehitnamas and the tolerance of intoxicants in this text, were left out.
So the two documents stand in a clear relationship: the Rehitnama is a source, and the Sikh Rehat Maryada is the settlement. A Sikh who wants to know how to live today turns to the Maryada. A student or historian who wants to know how the Khalsa understood its discipline in the late 18th century turns to the Rehitnama, keeping the debates about its date firmly in view.
Where to read the Rehitnama today
The full text of the Rehitnama can be read online at iGurbani, in Gurmukhi with transliteration and an English translation, verse by verse. Piara Singh Padam's Rahitname (Patiala, 1974) prints fourteen rehitnamas, including this one. W. H. McLeod's Textual Sources for the Study of Sikhism (1984) discusses and summarises it, and Karamjit K. Malhotra's study of the earliest manuals places it among McLeod's six 18th-century rehitnamas. For a reader new to the genre, the best starting point is the iGurbani text itself, read alongside the longer and better studied Rehitnama of Bhai Chaupa Singh Ji.
ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਸਿੱਖ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਹੈ, ਜੋ 146 ਦੋਹਿਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਚੌਪਈਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਲੰਮੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਕਿਰਤ ਅਤੇ ਲੰਗਰ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਬਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅੱਜ ਵੀ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਸਿੱਖ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦ ਰਹਿਤ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਜੀਣ ਦਾ ਢੰਗ, ਅਤੇ ਨਾਮਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਲਿਖਤ, ਸੋ ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਉਹ ਲਿਖਤ ਹੈ ਜੋ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੰਨਗੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਬਣੀ, ਜਦੋਂ 1699 ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਨਵੇਂ ਪੰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ: ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪਹਿਨਣਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਥ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਹਿਤਨਾਮੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸਿੱਖ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: ਭਾਈ ਨੰਦ ਲਾਲ ਜੀ, ਭਾਈ ਦਇਆ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਭਾਈ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਅਤੇ ਭਾਈ ਚੌਪਾ ਸਿੰਘ ਜੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੇ ਪੰਥ ਉੱਤੇ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਿਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਕੱਠੇ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਖਾਲਸਾ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੀ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਡਬਲਿਊ. ਐਚ. ਮੈਕਲਿਓਡ ਨੇ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਕੌਣ ਸਨ?
ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਜਿਹੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ। ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭੱਟ ਵਹੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਸਨ। ਮੈਕਲਿਓਡ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਲਿਖਤ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਐਸਜੀਪੀਸੀ ਦੇ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਬੋਰਡ ਦੇ ਡਾ. ਅਨੁਰਾਗ ਸਿੰਘ ਦੀ ਇੱਕ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਅਤੇ ਪਟਨਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਆਦਮੀ।
ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਆਪ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਬੁੰਗਾ ਮਰਾਲੀਵਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ ਵੀ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਟਨਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਲਿਖਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਐਸਜੀਪੀਸੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ 1698 ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਇੱਕ ਨਕਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਾਅਵਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਿਖਤ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਮੰਨਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਜੋ ਲਿਖਤ ਦੱਸਦੀ ਹੈ: ਇਸ ਦਾ ਲੇਖਕ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸਿੱਖ ਸੀ, ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਬਾਅਦ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲਿਖਤ
ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਭਾਈ ਨੰਦ ਲਾਲ ਜੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਮੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤਰ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਸੇ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਪੁਜੀ, ਫਿਰ ਅਕਾਲ ਉਸਤਤਿ, ਫਿਰ ਸੋਢੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਾਲੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕ, ਫਿਰ ਚੰਡੀ ਚਰਿਤ੍ਰ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਬੋਧ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ 24 ਅਵਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਅ ਰੂਪ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਸ਼ਬਦ ਹਜ਼ਾਰੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਰਹਿਤ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਮੈਕਲਿਓਡ ਦੋਵਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਕਾਰਨ ਮਨਘੜਤ ਹਨ, ਤਾਰੀਖ਼ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇਹ ਲਿਖਤ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ ਭਾਈ ਨੰਦ ਲਾਲ ਜੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਲਿਖਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਕੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਲਿਖਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੋਧਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪੰਜ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਜਪੁਜੀ ਅਤੇ ਜਾਪ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੋਦਰ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀਰਤਨ ਸੋਹਿਲਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਾਠ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਮ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫ਼ਤਹਿ ਕਹਿ ਕੇ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪਾਠ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਕੇ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਛੋਟ ਦੇ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੇਸ ਰੱਖਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਲਿਖਤ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਹੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੱਦਾਂ 82 ਤੋਂ 83: ਰਹਿਤ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਸ ਵੀ ਧੋਖਾ ਹਨ। ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਛਹਿਰਾ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾਨ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਰਾਤ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਭੱਜਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਧੀ ਜਾਂ ਮਾਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚੁਗਲੀ ਅਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਾਪਾਂ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ, ਜੂਆ, ਝੂਠ, ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਉਸੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਿਰਤ ਕਰਕੇ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਿੱਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਮਦਨ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਲਸੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੁਰਕਾਂ ਕੋਲ ਕਦੇ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਦੇ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਲੁੱਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਰਿਸ਼ਵਤ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਅਨੰਦਪੁਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਹਰਿਮੰਦਰ, ਪਟਨਾ ਅਤੇ ਅਬਚਲ ਨਗਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਕਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਲੋੜੀਂਦੀ ਰਕਮ ਹੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਗ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਲੰਗਰ, ਅਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਉੱਤੇ ਖਰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਹਿੱਸਾ, ਮੱਦਾਂ 90 ਤੋਂ 123, ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੰਗਰ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਵਰਤਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਅੱਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਿੱਖ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀਆਂ। ਲਿਖਤ ਤੰਬਾਕੂ, ਹੁੱਕਾ, ਭੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਕਲਿਓਡ ਦੇ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਅਫ਼ੀਮ ਜਾਂ ਭੰਗ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਤੁਰਕਾਂ, ਭਾਵ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੁਗ਼ਲ ਹਾਕਮਾਂ ਬਾਰੇ ਇਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸਖ਼ਤ ਹਨ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਸ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦੀ ਨਿਯਮ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਥਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਹਨ?
ਲਿਖਤ ਆਪ ਕੋਈ ਤਾਰੀਖ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੋਂ ਲਾਉਣੀ ਪਈ ਹੈ। ਸਿੱਖੀਵਿਕੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਕਲਿਓਡ ਇਸ ਨੂੰ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਉਸੇ ਪਾਸੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹਿਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਹਿਸ ਜੋ 1740 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਲੇਖਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਇੱਕ ਬੁੰਗੇ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਰਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਬਚਲ ਨਗਰ ਅਤੇ ਮੁਕਤਸਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਕੋਇਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਗੁਰਬਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ 1751 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਾਇ ਜਸਬੀਰ ਸਿੰਘ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਸਬੂਤ ਤੋਂ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਹਿਤਨਾਮੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ 1750 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਇ ਵਿੱਚ ਇਹ 1750 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਇਸ ਲਈ ਲਾਏ ਗਏ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲੇ। ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਪਦਮ ਪੂਰੀ ਵੰਨਗੀ ਬਾਰੇ ਇਸੇ ਸਿੱਟੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ: ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਤਨਾਮੇ 1720 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖੇ ਗਏ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਖਾਲਸਾ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੀ ਤੋਂ ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਬਾਅਦ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਵੱਲੋਂ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਅਤੇ ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਨਾਂ ਵਰਤਿਆ ਸੀ।
ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਸੰਬੰਧ ਹੈ?
ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਉਹ ਆਚਾਰ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੰਥ ਅੱਜ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ (ਐਸਜੀਪੀਸੀ) ਨੇ 1927 ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਖਰੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, 1936 ਵਿੱਚ ਖਰੜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ 1945 ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ, ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਸਿੱਖ ਅਮਲ ਤੋਂ ਸੇਧ ਲਈ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਇਆ। ਜੋ ਨਿਯਮ ਸਿੱਖ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਹੁਕਮਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸੋ ਦੋਵੇਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸਾਫ਼ ਹੈ: ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਉਸ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿੱਖ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਜੀਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਯਾਦਾ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖਾਲਸਾ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਹਿਤਨਾਮੇ ਵੱਲ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਰਹਿਤਨਾਮੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਠ ਆਈਗੁਰਬਾਣੀ ਉੱਤੇ ਔਨਲਾਈਨ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਗੁਰਮੁਖੀ ਵਿੱਚ, ਲਿਪੀ ਅੰਤਰ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ ਸਮੇਤ, ਮੱਦਾ ਦਰ ਮੱਦਾ। ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਪਦਮ ਦਾ ਰਹਿਤਨਾਮੇ, ਜੋ 1974 ਵਿੱਚ ਪਟਿਆਲਾ ਤੋਂ ਛਪਿਆ ਸੀ, ਚੌਦਾਂ ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਦੇ ਪਾਠ ਛਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਦੇਸਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਹਿਤਨਾਮਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਡਬਲਿਊ. ਐਚ. ਮੈਕਲਿਓਡ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਟੈਕਸਚੁਅਲ ਸੋਰਸਿਜ਼ ਫ਼ਾਰ ਦ ਸਟੱਡੀ ਆਫ਼ ਸਿੱਖਿਜ਼ਮ, ਜੋ 1984 ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਿਖਤ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰਮਜੀਤ ਕੇ. ਮਲਹੋਤਰਾ ਦਾ ਸਿੱਖ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਰੇ ਅਧਿਐਨ ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਕਲਿਓਡ ਵੱਲੋਂ ਪਛਾਣੇ ਗਏ ਛੇ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਰਹਿਤਨਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੰਨਗੀ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਪਾਠਕ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਈਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਪਾਠ ਆਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਈ ਚੌਪਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਰਹਿਤਨਾਮੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਵੱਧ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਾਥੀ ਹੈ।
More religion entries to explore
Sources (7)
- Rahitnama, SikhiWiki
- Desa Singh Rahit-nama, Gateway to Sikhism
- Rehitnama of Bhai Desa Singh, Gur Vichar
- Rehatnama written by Bhai Desa Singh, iGurbani
- Rehat, Wikipedia
- The Earliest Manual on the Sikh Way of Life, Karamjit K. Malhotra, archive.org
- Folio of the Charitropakhyan from the Patna Missal Dasam Granth manuscript from 1765, Wikimedia Commons
Jugti is free and independent. Reader support keeps the Kosh growing.
Support