Dalip Singh Saund: First Sikh in US Congress

Dalip Singh Saund was an Indian-born American politician from Chhajulwadi village in Amritsar district who made history in 1956 as the first Sikh, the first Punjabi American, the first Indian American and the first Asian American elected to the United States Congress. A farmer and judge in California's Imperial Valley, he had first helped win the law change that allowed Indians to become American citizens at all. His three terms in the House of Representatives, from 1957 to 1963, opened a door that had been shut for a generation.

A student from Chhajulwadi

Dalip Singh Saund was born on 20 September 1899 in Chhajulwadi, a village near Amritsar in Punjab, then part of British India. His early schooling was in a one-room schoolhouse funded by his father and uncles, followed by boarding school in Amritsar. He took a bachelor's degree in mathematics at the University of the Punjab in 1919, where he supported Mahatma Gandhi and the Indian independence movement. In 1920 he sailed to the United States, expecting to study food preservation at the University of California, Berkeley and return to India. Instead he switched to mathematics, earning a master's degree in 1922 and a PhD in 1924, and stayed. British Indian officials were watching his anti-colonial speeches, and California became his home.

Farming in the Imperial Valley

In 1925 Saund settled in California's Imperial Valley, where other Punjabi immigrants farmed the desert soil. Because the Supreme Court's 1923 decision in the Bhagat Singh Thind case had stripped Indians of eligibility for citizenship, he could not buy land in his own name and farmed leased land under an American friend's name. He grew lettuce, sugar beets and Punjab flax, and married Marian Kosa in 1928. Farming gave him standing in the valley, but he never stopped working for the rights of Indians in America. In 1930 he published My Mother India, an answer to a hostile bestselling book about his homeland, and in 1942 he founded the Indian Association of America and became its first president, lobbying Congress for the right of Indians to naturalise.

Citizen at last, then a judge

The lobbying worked. The Luce-Celler Act of 1946 reopened naturalisation to Indians, and on 16 December 1949 Saund took the oath as an American citizen. Politics followed quickly. In 1950 he was elected Justice of the Peace in Westmoreland but was denied the seat because he had been a citizen for less than a year at the time of the election. He ran again in 1952 and won, serving on the bench and gaining a reputation as a strict judge who campaigned against gambling and vice. The Punjabi farmer who had not been allowed to own land was now dispensing justice in Imperial County, an almost unheard-of rise for an Indian immigrant of his generation.

How did Dalip Singh Saund reach the US Congress?

In November 1955 Saund announced he would run for the United States House of Representatives as a Democrat in California's 29th district, covering Imperial and Riverside counties. The seat was open, and his opponent was Jacqueline Cochran, a famous aviator and one of the best known women in America. Saund campaigned on his record as judge and farmer, in a district that usually voted Republican, and won. He took his seat on 3 January 1957, the first Asian American ever elected to Congress, and was appointed to the powerful House Foreign Affairs Committee, a rare honour for a first-term member. He won re-election in 1958 and 1960.

Three terms in Washington

In Congress, Saund spoke his mind on foreign policy and in the autumn of 1957 toured Asia reviewing American aid programmes, meeting Israel's David Ben-Gurion, Indonesia's Sukarno and India's Jawaharlal Nehru on his first return to his homeland in nearly forty years. At home he voted for the Civil Rights Acts of 1957 and 1960. His autobiography, Congressman from India, appeared in 1960. Then, on 1 May 1962, while campaigning for a fourth term, he suffered a severe stroke that left him unable to speak or walk unaided. Friends ran his campaign while he lay in hospital, but he lost the November election to Patrick M. Martin. Saund never recovered his health and died in Los Angeles on 22 April 1973.

Why his election still matters

Saund's victory came just four years after Indians became eligible for citizenship in meaningful numbers and in a country where Asian immigration had been barred within living memory. He proved that an immigrant from a Punjab village, wearing his record as a farmer and judge, could win the trust of American voters and hold national office with distinction. Every Indian American and Sikh American who has followed him into Congress, a line that runs to today's Punjabi-origin legislators such as Anita Anand in Canada and Nikki Haley in American public life, walks a road he helped to build.

ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਸੌਂਧ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਛੱਜਲਵਾੜੀ ਤੋਂ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1956 ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਕਾਂਗਰਸ ਲਈ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਸਿੱਖ, ਪਹਿਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅਮਰੀਕੀ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਏਸ਼ਿਆਈ ਅਮਰੀਕੀ ਬਣ ਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚਿਆ। ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੀ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਜੱਜ ਰਹੇ ਸੌਂਧ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਕਾਨੂੰਨ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਸੀ। 1957 ਤੋਂ 1963 ਤੱਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਾਰਜਕਾਲਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜੋ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਬੰਦ ਸੀ।

ਛੱਜਲਵਾੜੀ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ

ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਸੌਂਧ ਦਾ ਜਨਮ 20 ਸਤੰਬਰ 1899 ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਿੰਡ ਛੱਜਲਵਾੜੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਭਾਰਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਚਾਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੰਡ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਾਲੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਬੋਰਡਿੰਗ ਸਕੂਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1919 ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਗਣਿਤ ਵਿੱਚ ਬੈਚਲਰ ਡਿਗਰੀ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ। 1920 ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਉਹ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਬਰਕਲੇ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹ ਗਣਿਤ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ, 1922 ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰ ਡਿਗਰੀ ਅਤੇ 1924 ਵਿੱਚ ਪੀਐਚਡੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਭਾਰਤੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਸਤੀਵਾਦ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਸ਼ਣਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ

1925 ਵਿੱਚ ਸੌਂਧ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੀ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਮਾਰੂਥਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੇ 1923 ਦੇ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਥਿੰਦ ਕੇਸ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਖੋਹ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਦੋਸਤ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਪੱਟੇ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲਾਦ, ਚੁਕੰਦਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਅਲਸੀ ਉਗਾਇਆ, ਅਤੇ 1928 ਵਿੱਚ ਮਾਰੀਅਨ ਕੋਸਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਖੇਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। 1930 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਮਾਈ ਮਦਰ ਇੰਡੀਆ' ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਤਨ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਭਰੀ ਬੈਸਟਸੈਲਰ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ, ਅਤੇ 1942 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਡੀਅਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣੇ, ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਲਾਬੀ ਕੀਤੀ।

ਆਖਰ ਨਾਗਰਿਕ, ਫਿਰ ਜੱਜ

ਲਾਬੀ ਕੰਮ ਕਰ ਗਈ। 1946 ਦੇ ਲੂਸ-ਸੇਲਰ ਐਕਟ ਨੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ 16 ਦਸੰਬਰ 1949 ਨੂੰ ਸੌਂਧ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਗਰਿਕ ਵਜੋਂ ਸਹੁੰ ਚੁੱਕੀ। ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ। 1950 ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੈਸਟਮੋਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਜਸਟਿਸ ਆਫ਼ ਦ ਪੀਸ ਚੁਣੇ ਗਏ ਪਰ ਸੀਟ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਾਗਰਿਕ ਸਨ। ਉਹ 1952 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਿੱਤੇ, ਬੈਂਚ 'ਤੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਜੱਜ ਵਜੋਂ ਸਾਖ ਬਣਾਈ ਜਿਸ ਨੇ ਜੂਏ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ। ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਸਾਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਲਈ ਲਗਭਗ ਅਣਸੁਣੀ ਤਰੱਕੀ ਸੀ।

ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਸੌਂਧ ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਂਗਰਸ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇ?

ਨਵੰਬਰ 1955 ਵਿੱਚ ਸੌਂਧ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ 29ਵੇਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਅਤੇ ਰਿਵਰਸਾਈਡ ਕਾਉਂਟੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟ ਵਜੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸਭਾ ਲਈ ਚੋਣ ਲੜਨਗੇ। ਸੀਟ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਜੈਕਲੀਨ ਕੋਕਰਨ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਵਾਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣੀਆਂ-ਪਛਾਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ। ਸੌਂਧ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੱਜ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਕਾਰਡ 'ਤੇ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 3 ਜਨਵਰੀ 1957 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਸੰਭਾਲੀ, ਕਾਂਗਰਸ ਲਈ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਏਸ਼ਿਆਈ ਅਮਰੀਕੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਦਨ ਵਿਦੇਸ਼ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਲਈ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਸਨਮਾਨ ਸੀ। ਉਹ 1958 ਅਤੇ 1960 ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁਣੇ ਗਏ।

ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਾਰਜਕਾਲ

ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਸੌਂਧ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹੀ ਅਤੇ 1957 ਦੀ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਲਈ ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ, ਲਗਭਗ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਪਸੀ 'ਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੇ ਡੇਵਿਡ ਬੇਨ-ਗੁਰੀਓਨ, ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ ਦੇ ਸੁਕਾਰਨੋ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਜਵਾਹਰ ਲਾਲ ਨਹਿਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1957 ਅਤੇ 1960 ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਐਕਟਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਵੋਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ 'ਕਾਂਗਰਸਮੈਨ ਫਰਾਮ ਇੰਡੀਆ' 1960 ਵਿੱਚ ਆਈ। ਫਿਰ, 1 ਮਈ 1962 ਨੂੰ, ਚੌਥੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਲਈ ਮੁਹਿੰਮ ਦੌਰਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਦੌਰਾ ਪਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸਹਾਰੇ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਲਾਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਵੰਬਰ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਟਰਿਕ ਐਮ. ਮਾਰਟਿਨ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਸੌਂਧ ਦੀ ਸਿਹਤ ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਅਤੇ 22 ਅਪ੍ਰੈਲ 1973 ਨੂੰ ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਅੱਜ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਸੌਂਧ ਦੀ ਜਿੱਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਈ ਜਦੋਂ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਰਥਕ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਮਿਲਿਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ ਸਾਲ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਏਸ਼ਿਆਈ ਪ੍ਰਵਾਸ ਜੀਵਤ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਸੀ, ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਜੱਜ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਰਿਕਾਰਡ ਲਈ, ਅਮਰੀਕੀ ਵੋਟਰਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਹੁਦਾ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਭਾਰਤੀ ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਅਮਰੀਕੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਇੱਕ ਲੜੀ ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੂਲ ਦੇ ਵਿਧਾਇਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਅਨੀਤਾ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਿੱਕੀ ਹੇਲੀ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।