Munir Niazi: Punjabi and Urdu poet

Munir Niazi (9 April 1923 to 26 December 2006) was a poet from Hoshiarpur district in Punjab who wrote with equal pride in Punjabi and Urdu, published thirteen collections in Urdu and three in Punjabi, and became one of Pakistan's best loved film lyricists of the 1960s. His short, image filled poems, in both languages, are still quoted wherever Punjabi and Urdu poetry is read.

Early life in Khanpur, Hoshiarpur

Munir Niazi was born on 9 April 1923 in Hoshiarpur district, Punjab, in British India, into a Punjabi speaking family of Niazi Pathans. Dawn and Radio Pakistan both give 1923, and that is the year followed here, although other sources, including obituaries published at his death, give 1926 or 1928 instead. Rekhta's profile gives his full name as Mohammad Munir Khan and his birthplace as Khanpur, a village in Hoshiarpur district, and he was first educated at Khanpur itself.

Partition in 1947 uprooted the family. They migrated to Pakistan and settled in Sahiwal, in West Punjab, where Munir passed his matriculation examination and met the noted poet Majeed Amjad, who became his mentor and friend. He went on to take an intermediate degree at Government Sadiq Egerton College in Bahawalpur and a BA at Dayal Singh College in Lahore.

A weekly, a publishing house, and the radio years

Munir started in print early. In 1949, from Sahiwal, he launched a weekly called Seven Colours, or Saat Rang. In 1960 he set up his own publishing institute in Lahore, Al-Misal, and he wrote for newspapers, magazines and radio before becoming associated with Pakistan Television at Lahore. Publishing, broadcasting and poetry stayed intertwined for the rest of his working life: the journals paid for the poems, and the poems made his name.

What did Munir Niazi write in Punjabi?

In Punjabi, Munir Niazi published three collections: Safar Di Raat, Char Chup Cheezan and Rasta Dassan Walay Tarey, the titles Radio Pakistan still lists when his death anniversary is marked. In Urdu he published thirteen collections, among them Taiz Hawa Aur Tanha Phool, Jungle Mein Dhanak, Dushmanon Ke Darmiyan Shaam and Mah-e-Munir, and his collected Urdu work later appeared as the Kulyat e Munir. In all, he published more than twenty books across the two languages.

His gift was compression. Critics note that his imagery builds a whole picture in a few words, and that he experimented with form, rhythm and diction rather than following the inherited shapes of the ghazal and the nazm. Innocence, mythology, nostalgia, dreams and romance run through the work in both languages: the lost Hoshiarpur of his childhood, and the Punjab he found again across the border, are never far away.

The film songs that made him a household name

In the 1960s some of his poems were taken into films, and the songs became some of the most loved in Pakistani cinema. For Shaheed in 1962, Naseem Begum sang his Uss Bewafa Ka Shehar Hai Aur Hum Hain Dosto, to music by Rashid Attre. In the same year, for Susral, Mehdi Hassan sang Jis Ne Mere Dil Ko Dard Diya and Noor Jehan sang Jaa Apni Hasraton Pe Aansoo Baha Ke Sau Jaa. Mehdi Hassan returned to his words in Tere Shehar Mein in 1965, and Naheed Akhtar sang Zinda Rahein Tau Kya Hai in Kharidar in 1976. Songs like these carried a literary poet's name into towns and villages that had never opened his books.

Honours and later life

Pakistan honoured him in his lifetime. He received the Pride of Performance Award from the President of Pakistan in 1992, the Kamal-e-Fun lifetime achievement award from the Pakistan Academy of Letters in 2002, and the Sitara-i-Imtiaz. Sources differ on the Sitara year, giving both 1998 and 2005, so no single year is stated here. Selected English translations of his poems, edited by Suhail Safdar, had been published in 1996, carrying his work to readers beyond Punjabi and Urdu. He lived his last years in Lahore, the city where he had studied, published and broadcast.

Death and legacy

Munir Niazi died in Lahore on 26 December 2006, the date his death anniversary is still marked in Pakistan every year. Sources differ on the cause, so none is stated here. He left behind a rare double legacy: a Punjabi poet of Hoshiarpur and Sahiwal who is also counted among the masters of the modern Urdu ghazal and nazm. A book of his interviews and memories, Munir Niazi Ki Baatain, Yadain, was later launched at the Punjab Institute of Language, Art and Culture in Lahore, and Radio Pakistan's anniversary reports still introduce him the same way: thirteen collections in Urdu, three in Punjabi, and a voice that belonged to both.

ਮੁਨੀਰ ਨਿਆਜ਼ੀ (9 ਅਪ੍ਰੈਲ 1923 ਤੋਂ 26 ਦਸੰਬਰ 2006) ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਇਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਉਰਦੂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ, ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਛਪਵਾਏ, ਅਤੇ 1960ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਫ਼ਿਲਮੀ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣੇ। ਦੋਵਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ, ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਉਰਦੂ ਸ਼ਾਇਰੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਖਾਨਪੁਰ, ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ

ਮੁਨੀਰ ਨਿਆਜ਼ੀ ਦਾ ਜਨਮ 9 ਅਪ੍ਰੈਲ 1923 ਨੂੰ ਬਰਤਾਨਵੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਿਆਜ਼ੀ ਪਠਾਣਾਂ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੀ। ਡਾਨ ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੋਵੇਂ 1923 ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇਹੀ ਸਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਰੋਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਛਪੇ ਸ਼ੋਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਵਿੱਚ 1926 ਜਾਂ 1928 ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੇਖਤਾ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਂ ਮੁਹੰਮਦ ਮੁਨੀਰ ਖਾਨ ਅਤੇ ਜਨਮ ਥਾਂ ਖਾਨਪੁਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਪਿੰਡ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਖਾਨਪੁਰ ਤੋਂ ਹੀ ਹੋਈ।

1947 ਦੀ ਵੰਡ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਾਹੀਵਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਨੀਰ ਨੇ ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਾਇਰ ਮਜੀਦ ਅਮਜਦ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਸਤਾਦ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ। ਅੱਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹਾਵਲਪੁਰ ਦੇ ਗੌਰਮਿੰਟ ਸਾਦਿਕ ਐਜਰਟਨ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਇੰਟਰਮੀਡੀਏਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਬੀ. ਏ. ਕੀਤੀ।

ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਘਰ ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਦੇ ਸਾਲ

ਮੁਨੀਰ ਨੇ ਛਪਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਛੇਤੀ ਕਰ ਲਈ। 1949 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਹੀਵਾਲ ਤੋਂ ਸਾਤ ਰੰਗ ਨਾਂ ਦਾ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਕੱਢਿਆ। 1960 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਅਦਾਰਾ ਅਲ-ਮਿਸਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲਾਹੌਰ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ, ਰਸਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਲਈ ਲਿਖਿਆ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਰੇਡੀਓ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਕੀ ਕੰਮਕਾਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁੰਦੇ ਰਹੇ: ਰਸਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਖਰਚਾ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਬਣਾਇਆ।

ਮੁਨੀਰ ਨਿਆਜ਼ੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਿਖਿਆ?

ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਰ ਨਿਆਜ਼ੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਛਪੇ: ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਰਾਤ, ਚਾਰ ਚੁੱਪ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਸਤਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ। ਇਹੀ ਨਾਂ ਰੇਡੀਓ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਸੀ ਸਮੇਂ ਗਿਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਰਾਂ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਛਪੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਔਰ ਤਨਹਾ ਫੂਲ, ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਧਨਕ, ਦੁਸ਼ਮਨੋਂ ਕੇ ਦਰਮਿਆਨ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਮਾਹਿ-ਮੁਨੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਰਦੂ ਰਚਨਾ ਮਗਰੋਂ ਕੁੱਲਿਆਤ-ਏ-ਮੁਨੀਰ ਵਜੋਂ ਛਪੀ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੀਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਤਾਬਾਂ ਛਪੀਆਂ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੂਬੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਦੀ ਸੀ। ਆਲੋਚਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰਕਾਰੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਸਵੀਰ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗ਼ਜ਼ਲ ਅਤੇ ਨਜ਼ਮ ਦੇ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਰੂਪ, ਤਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਤਜਰਬੇ ਕੀਤੇ। ਮਾਸੂਮੀਅਤ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ, ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦੋਵਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ: ਬਚਪਨ ਦਾ ਗੁਆਚਿਆ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ, ਅਤੇ ਸਰਹੱਦੋਂ ਪਾਰ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ ਪੰਜਾਬ, ਕਦੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਉਹ ਫ਼ਿਲਮੀ ਗੀਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਇਆ

1960ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੀਤ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸਿਨੇਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। 1962 ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਸ਼ਹੀਦ ਲਈ ਨਸੀਮ ਬੇਗਮ ਨੇ ਰਾਸ਼ਿਦ ਅਤਰੇ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਉਸ ਬੇਵਫ਼ਾ ਕਾ ਸ਼ਹਰ ਹੈ ਔਰ ਹਮ ਹੈਂ ਦੋਸਤੋ ਗਾਇਆ। ਉਸੇ ਸਾਲ ਫ਼ਿਲਮ ਸੁਸਰਾਲ ਲਈ ਮਹਿਦੀ ਹਸਨ ਨੇ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਕੋ ਦਰਦ ਦੀਆ ਅਤੇ ਨੂਰ ਜਹਾਂ ਨੇ ਜਾ ਅਪਨੀ ਹਸਰਤੋਂ ਪੇ ਆਂਸੂ ਬਹਾ ਕੇ ਸੌ ਜਾ ਗਾਇਆ। ਮਹਿਦੀ ਹਸਨ 1965 ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜੇ, ਅਤੇ ਨਾਹੀਦ ਅਖ਼ਤਰ ਨੇ 1976 ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਾਰ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹੇਂ ਤੌ ਕਿਆ ਹੈ ਗਾਇਆ। ਅਜਿਹੇ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਹਿਤਕ ਸ਼ਾਇਰ ਦਾ ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਸਬਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸਨ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।

ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਮਗਰਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਨਮਾਨਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1992 ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਈਡ ਆਫ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ, 2002 ਵਿੱਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ ਲੈਟਰਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕਮਾਲ-ਏ-ਫ਼ਨ ਪੁਰਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਿਤਾਰਾ-ਏ-ਇਮਤਿਆਜ਼ ਮਿਲਿਆ। ਸਿਤਾਰਾ ਦੇ ਸਾਲ ਬਾਰੇ ਸਰੋਤ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਨ, 1998 ਅਤੇ 2005 ਦੋਵੇਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੁਹੇਲ ਸਫ਼ਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸੰਪਾਦਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ 1996 ਵਿੱਚ ਛਪ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਉਰਦੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਆਖਰੀ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ, ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਛਪਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ

ਮੁਨੀਰ ਨਿਆਜ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ 26 ਦਸੰਬਰ 2006 ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਇਹੀ ਤਰੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਸੀ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ ਸਰੋਤ ਵੱਖ ਵੱਖ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਰਲੱਭ ਦੋਹਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਛੱਡ ਗਏ: ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਅਤੇ ਸਾਹੀਵਾਲ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਇਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਉਰਦੂ ਗ਼ਜ਼ਲ ਅਤੇ ਨਜ਼ਮ ਦੇ ਉਸਤਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਟਰਵਿਊਆਂ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਮੁਨੀਰ ਨਿਆਜ਼ੀ ਕੀ ਬਾਤੇਂ, ਯਾਦੇਂ ਮਗਰੋਂ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਲੈਂਗੁਏਜ, ਆਰਟ ਐਂਡ ਕਲਚਰ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀਆਂ ਬਰਸੀ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾਂ ਸੰਗ੍ਰਹਿ, ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੀ।