ਪਿਆਰ

Meaning

Pyaar means love: the deep affection and care that people feel for one another. It covers romantic love, the love between parents and children, love among friends, and love for one's homeland, language and faith. In everyday Punjabi, the word is warm and all-embracing rather than narrow.

Unlike a passing fondness, pyaar carries a sense of constancy. To say someone loves another person with pyaar is to say the feeling runs deep and is backed by action — looking after the other person, standing by them in hard times, and putting their good alongside one's own. The word is as much about what you do as what you feel.

Origin and etymology

The word belongs to the oldest layer of Punjabi vocabulary. It appears in the early poetic traditions of the Punjab — in Sufi verse, in the hymns and poetry of the Bhakti movement, and in the folk romances that Punjabis still sing today. The same word, with the same sound, is used in the neighbouring languages of North India, which points to its deep roots in the spoken language of the region.

It has been spelled and sung for centuries, and its meaning has stayed remarkably steady: a love that is felt in the heart and shown in how one treats people.

Cultural context

Pyaar is everywhere in Punjabi culture. The great folk romances — Heer and Ranjha, Sassi and Punnu, Sohni and Mahiwal — are stories of pyaar, and they are retold in songs, films and everyday conversation. To call a story a tale of pyaar is to place it in this long tradition.

The phrase "pyaar naal" (with love) is one of the most characteristic uses of the word. Food is served "pyaar naal", guests are welcomed "pyaar naal", elders bless the young "pyaar naal". In these phrases pyaar stops being only a feeling and becomes a manner of doing things — gently, generously, and from the heart. Punjabi songs, from folk classics to modern pop, return to the word again and again.

ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਅਰਥ

ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਮੁਹੱਬਤ, ਸਨੇਹ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਲਗਨ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਦੇ ਪਿਆਰ, ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ — ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਜੀਵਨ-ਢੰਗ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਹੀਰ-ਰਾਂਝਾ, ਸੱਸੀ-ਪੁੰਨੂੰ, ਸੋਹਣੀ-ਮਹੀਂਵਾਲ ਵਰਗੀਆਂ ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ। "ਪਿਆਰ ਨਾਲ" ਇਹ ਮੁਹਾਵਰਾ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ — ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਟੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਰੋਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦਿਲੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਬਾਨੋਂ ਨਹੀਂ — ਅਸਲੀ ਪਿਆਰ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਝਲਕਦਾ ਹੈ।