ਸਰਦਾਰ ਸੋਹੀ: ਅਰਦਾਸ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਲੇਖਕ

Sardar Sohi, full name Paramjit Singh Sohi, is a veteran Punjabi actor and dialogue writer from the Dhuri area of Sangrur district in Malwa, known for playing fathers, grandfathers, village elders and hard edged antagonists across Punjabi cinema since the 1980s. He is best known as Sohi Sahib in Ardaas, for his part in The Legend of Bhagat Singh, and as the dialogue writer of Baghi.

Early life in Tibba and Palasaur

Sohi was born in Tibba village in Dhuri tehsil of Sangrur district, and profiles describe him as being from Palasaur, another village near Dhuri. The two names belong to the same Malwa countryside, and that rural grounding stayed with him: the speech, humour and authority of a Punjab village elder became the core of his screen presence.

His birth year is not settled in print. Different profiles give 1946, 1949 and other years, and in a 2016 interview Sohi himself said he was born in 1950. Because the sources conflict, this page does not fix a birth year. What is consistent across accounts is the place, the family setting in Sangrur district, and a childhood in which acting was already his ambition.

He began science studies linked to Mastuana Sahib and Khalsa College, Amritsar, taking a BSc in Agriculture course that he did not complete. In his own account he left after the first year, farmed for about a year, and then turned to theatre. Other profiles place the break in his second year. The detail differs, but the direction is clear: formal study gave way to the stage.

Theatre years and training on the stage

Sohi joined the theatre world around Punjabi University and worked with the celebrated theatre director Harpal Tiwana, with profiles placing his years in Tiwana company work from about 1975 into the mid 1980s. He described earning only about 250 rupees a month in those years and still staying with theatre for about twelve years, because acting was his passion rather than a route to quick money.

That long apprenticeship explains much of his later film work. Theatre taught him voice, timing and the patience to hold a scene without a close up. It also taught him writing from the inside: a dialogue writer who has stood on stage knows which line an actor can actually speak, and Sohi carried that test into every script he later wrote.

His father, he said, supported his choices and believed in him, even though the low theatre income worried the family at the time. When film work finally came and the earnings steadied, that early family faith was, in his telling, repaid.

How did Sardar Sohi get into films?

Sohi got his first film break in the early 1980s, working alongside Raj Babbar and Om Puri, and his Punjabi film career is dated from Long Da Lishkara, released in 1986, in which he played Naahra. He recalled the break as arriving in 1983, while release listings place the film in 1986, a gap that reflects the long production cycles of Punjabi cinema in that period.

Through the late 1980s and 1990s he built a steady filmography in an industry that was then small and often struggling: Waaris and Suhag Churha in 1988, Pyaasi Nigahen in 1990, Udeekan Saun Dian in 1991 and Khel Takdeeran De in 1995. These were supporting parts, sometimes comic, sometimes menacing, and they made his turbaned figure a familiar sight long before the modern Punjabi film boom.

A Hindi film audience met him in The Legend of Bhagat Singh in 2002, credited as a leader in the Jallianwala sequence. He also appeared in Hindi films and television work, including Kaafila in 2007, but Punjabi cinema remained his home ground.

The roles that made him a fixture

When Punjabi cinema expanded rapidly after 2010, Sohi was already a seasoned character actor, and directors used him constantly. His credits from that wave include Jihne Mera Dil Luteya, Carry On Jatta, Singh vs Kaur, Daddy Cool Munde Fool, Jatt James Bond and Goreyan Nu Daffa Karo, where his village elder turns could anchor a comedy or sharpen a drama within a few scenes.

Two performances define the later career for many viewers. In Angrej in 2015 he played an elder of the heroine family in a period romance set in the 1940s, bringing the old Punjab of the story a lived in credibility. In Ardaas in 2016, directed by Gippy Grewal, he played Sohi Sahib, and the film performance brought him a Filmfare Awards Punjabi nomination for best supporting actor. He returned to the Ardaas world as the series continued, and cast listings for Ardaas Sarbat De Bhale Di in 2024 still carried his name among the ensemble.

His range within supporting work is wide. He could play the warm grandfather in Nikka Zaildar 2 and Lahoriye, the officer in Sardar Mohammad and Subedar Joginder Singh, and the threatening figure in Mitti and Dulla Bhatti. That ability to move between affection and menace, often in films released in the same year, is why younger leads look established simply by sharing a frame with him.

Writer behind the camera: Baghi and dialogue work

Sohi is not only an actor for hire. He is a dialogue writer and screenwriter, and the film he named as his own favourite is Baghi, released in the mid 2000s, for which he wrote the dialogues. In his interview he said the film received a National Award in 2005 and praised its story of an inter caste marriage, calling it a film close to his heart. In the film itself he also acted, playing Jwala Singh.

He also spoke fondly of short films, naming Nooran and Kambdi Deorri, and noting that both were selected for international film festivals in France. That aside matters: even at the height of commercial work, he kept seeking smaller films where a performance or a line of dialogue, rather than a star entry, carried the scene.

For younger artists his advice, given in the same interview, was practical rather than grand. Learn the craft, train before entering films, concentrate on the work, and do not get carried away by the internet. It is the advice of a man whose own route took twelve years of poorly paid theatre before a film camera found him.

Honours, later work and legacy

At the PTC Punjabi Film Awards he won Best Negative Role for Mitti in 2011 and again for Dulla Bhatti in 2017, with further nominations in the same category, and Filmfare Awards Punjabi nominated him for best supporting actor for Ardaas and for Sardar Mohammad. The pattern of those honours tells its own story: the industry rewarded him at both ends of his range, as villain and as elder.

He has remained active into the 2020s, with credits including Jamraud in 2021 and a place in the cast of Ardaas Sarbat De Bhale Di in 2024. In 2025 the Sapta Sindhu Forum felicitated him alongside other Punjabi cinema figures at its Cine Awards and Conclave in recognition of a long career. Profiles credit him with more than forty films, and by his own count in 2016 the total was already past forty, with many releases since.

Sardar Sohi legacy is that of the complete character actor. He came from a Malwa village, learned his craft on stage with Harpal Tiwana, wrote dialogue as well as speaking it, and then became one of the faces through which modern Punjabi cinema shows its fathers, grandfathers and village conscience. For readers tracing the Dhuri and Sangrur contribution to Punjabi film, his career is one of its longest threads.

ਸਰਦਾਰ ਸੋਹੀ, ਪੂਰਾ ਨਾਂ ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੋਹੀ, ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਧੂਰੀ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਆਏ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦ ਲੇਖਕ ਹਨ। ਉਹ 1980 ਵਿਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਖਲਨਾਇਕ ਵਰਗੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹੀ ਸਾਹਿਬ ਵਜੋਂ, ਦ ਲੈਜੰਡ ਆਫ਼ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਲਈ ਅਤੇ ਬਾਗ਼ੀ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਲੇਖਕ ਵਜੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਿੱਬਾ ਅਤੇ ਪਲਸੌਰ ਵਿੱਚ ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ

ਸੋਹੀ ਦਾ ਜਨਮ ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਧੂਰੀ ਤਹਿਸੀਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤਿੱਬਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੂਰੀ ਨੇੜਲੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਪਲਸੌਰ ਦਾ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਨਾਂ ਇੱਕੋ ਮਾਲਵਾ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੇਂਡੂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹੀਆਂ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਰੋਅਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਦੇ ਵਾਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਾਲ ਛਪੀਆਂ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ 1946, 1949 ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ 2016 ਦੀ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਸੋਹੀ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ 1950 ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸਨ। ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਸਾਲ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਗੱਲ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਥਾਂ, ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੀ ਲਗਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸਤੂਆਣਾ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਖਾਲਸਾ ਕਾਲਜ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੀ ਐੱਸ ਸੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਕੋਰਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੇ ਕਥਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਟ ਗਏ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਖੇਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੰਗਮੰਚ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਵੇਰਵਾ ਵੱਖ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਸ਼ਾ ਸਾਫ਼ ਹੈ। ਰਸਮੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਥਾਂ ਮੰਚ ਨੇ ਲੈ ਲਈ।

ਰੰਗਮੰਚ ਦੇ ਸਾਲ ਅਤੇ ਮੰਚ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ

ਸੋਹੀ ਲਗਭਗ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਰੰਗਮੰਚ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰੰਗਮੰਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹਰਪਾਲ ਟਿਵਾਣਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਟਿਵਾਣਾ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 1975 ਤੋਂ 1980 ਵਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਲਗਭਗ 250 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਲਗਭਗ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰੰਗਮੰਚ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਦਾਕਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਛੇਤੀ ਪੈਸੇ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।

ਉਹ ਲੰਮੀ ਸਿਖਲਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਫ਼ਿਲਮੀ ਕੰਮ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰੰਗਮੰਚ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼, ਸਮਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਲੋਜ਼ ਅੱਪ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਸਬਰ ਸਿਖਾਇਆ। ਇਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਲਿਖਣਾ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ। ਜਿਹੜਾ ਸੰਵਾਦ ਲੇਖਕ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਸਤਰ ਅਦਾਕਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਹੀ ਇਹ ਪਰਖ ਹਰ ਉਸ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੰਗਮੰਚ ਦੀ ਘੱਟ ਕਮਾਈ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਫ਼ਿਕਰ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਖ਼ੀਰ ਫ਼ਿਲਮੀ ਕੰਮ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਮਾਈ ਸਥਿਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਥਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਮੁੱਢਲਾ ਪਰਿਵਾਰਕ ਭਰੋਸਾ ਸਫ਼ਲ ਹੋਇਆ।

ਸਰਦਾਰ ਸੋਹੀ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਕਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?

ਸੋਹੀ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਮੌਕਾ 1980 ਵਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਬੱਬਰ ਅਤੇ ਓਮ ਪੁਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮੀ ਸਫ਼ਰ 1986 ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਲੌਂਗ ਦਾ ਲਿਸ਼ਕਾਰਾ ਤੋਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਹਰਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੌਕਾ 1983 ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ ਦੱਸਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਰਿਲੀਜ਼ ਸੂਚੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ 1986 ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮੇ ਦੇ ਲੰਮੇ ਨਿਰਮਾਣ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

1980 ਵਿਆਂ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਅਤੇ 1990 ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। 1988 ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਸ ਅਤੇ ਸੁਹਾਗ ਚੂੜਾ, 1990 ਵਿੱਚ ਪਿਆਸੀ ਨਿਗਾਹੇਂ, 1991 ਵਿੱਚ ਉਡੀਕਾਂ ਸਾਉਣ ਦੀਆਂ ਅਤੇ 1995 ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੇ। ਇਹ ਸਹਾਇਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਸਨ, ਕਦੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਦੇ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮੀ ਉਭਾਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਗੜੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਲ ਜਾਣੀ ਪਛਾਣੀ ਬਣ ਗਈ।

ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 2002 ਵਿੱਚ ਦ ਲੈਜੰਡ ਆਫ਼ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਲ੍ਹਿਆਂਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਗੂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 2007 ਦੀ ਕਾਫ਼ਿਲਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਰਿਹਾ।

ਉਹ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਲੋੜ ਬਣਾਇਆ

ਜਦੋਂ 2010 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਚਰਿੱਤਰ ਅਦਾਕਾਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਲਹਿਰ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹਨੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੁੱਟਿਆ, ਕੈਰੀ ਓਨ ਜੱਟਾ, ਸਿੰਘ ਵਰਸਿਜ਼ ਕੌਰ, ਡੈਡੀ ਕੂਲ ਮੁੰਡੇ ਫੂਲ, ਜੱਟ ਜੇਮਸ ਬੌਂਡ ਅਤੇ ਗੋਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਫ਼ਾ ਕਰੋ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਾਲੇ ਮੋੜ ਕੁਝ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਨਾਟਕ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਦੋ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। 2015 ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1940 ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਇੱਕ ਪੀਰੀਅਡ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾਇਕਾ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਦਿੱਤੀ। 2016 ਵਿੱਚ ਗਿੱਪੀ ਗਰੇਵਾਲ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਵਾਲੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਹੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਦਾਕਾਰੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡਜ਼ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ ਅਦਾਕਾਰ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੜੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਅਤੇ 2024 ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਦੀਆਂ ਕਾਸਟ ਸੂਚੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।

ਸਹਾਇਕ ਕੰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੇਂਜ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਿੱਕਾ ਜ਼ੈਲਦਾਰ 2 ਅਤੇ ਲਾਹੌਰੀਏ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਦਾਦਾ, ਸਰਦਾਰ ਮੁਹੰਮਦ ਅਤੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਅਫ਼ਸਰ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਦੁੱਲਾ ਭੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇੱਕੋ ਸਾਲ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਇਹ ਯੋਗਤਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੱਖ ਅਦਾਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਫਰੇਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਕੈਮਰੇ ਪਿੱਛੇ ਲੇਖਕ: ਬਾਗ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦ ਲੇਖਨ

ਸੋਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਅਦਾਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਵਾਦ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਪਟਕਥਾ ਲੇਖਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ 2000 ਵਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਬਾਗ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਿਖੇ। ਆਪਣੀ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ 2005 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਤਰ ਜਾਤੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੱਸਿਆ। ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਲਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵੀ ਨਿਭਾਈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੋਟੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨੂਰਾਂ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਡਿਓੜੀ ਦੇ ਨਾਂ ਲਏ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫ਼ਿਲਮ ਮੇਲਿਆਂ ਲਈ ਚੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਵਪਾਰਕ ਕੰਮ ਦੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਤਾਰੇ ਦੀ ਐਂਟਰੀ ਦੀ ਥਾਂ ਅਦਾਕਾਰੀ ਜਾਂ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਸੀ।

ਉਸੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਅਮਲੀ ਸੀ। ਸ਼ਿਲਪ ਸਿੱਖੋ, ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਲਓ, ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਨਾ ਜਾਓ। ਇਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਫ਼ਿਲਮੀ ਕੈਮਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘੱਟ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲੇ ਰੰਗਮੰਚ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ।

ਸਨਮਾਨ, ਬਾਅਦ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ

ਪੀ ਟੀ ਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਅਵਾਰਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 2011 ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਲਈ ਅਤੇ ਫਿਰ 2017 ਵਿੱਚ ਦੁੱਲਾ ਭੱਟੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ, ਇਸੇ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਵੀ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡਜ਼ ਪੰਜਾਬੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰ ਮੁਹੰਮਦ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ ਅਦਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨਾਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਆਪ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਦਯੋਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੇਂਜ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਖਲਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਵੀ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਜੋਂ ਵੀ।

ਉਹ 2020 ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਰਗਰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 2021 ਦੀ ਜਮਰੌਦ ਅਤੇ 2024 ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਦੀ ਕਾਸਟ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। 2025 ਵਿੱਚ ਸਪਤ ਸਿੰਧੂ ਫੋਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਅਵਾਰਡਜ਼ ਅਤੇ ਕਾਨਕਲੇਵ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਵਜੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮੇ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਰਜ ਹਨ, ਅਤੇ 2016 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਹੋਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਆਈਆਂ।

ਸਰਦਾਰ ਸੋਹੀ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਚਰਿੱਤਰ ਅਦਾਕਾਰ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਏ, ਹਰਪਾਲ ਟਿਵਾਣਾ ਨਾਲ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਲਪ ਸਿੱਖਿਆ, ਸੰਵਾਦ ਲਿਖੇ ਵੀ ਅਤੇ ਬੋਲੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਗਰੂਰ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।