Dhariwal: Punjab's Woolen Mill Town

Dhariwal is a small mill town in Gurdaspur district, in Punjab's Majha region, about 13 km from Gurdaspur on the road to Batala. For more than a century it has been famous across north India for the New Egerton Woolen Mills, whose blankets and tweeds made the town's name a household word.

Why is Dhariwal famous?

Dhariwal is famous for the New Egerton Woolen Mills, the woolen mill that gave its name to one of north India's best-known blanket brands. The mill was established in 1880 and bought four years later by Sir Alexander MacRobert, the Scottish industrialist whose British India Corporation came to run it. By 1904 it employed 908 people, and the Imperial Gazetteer of India recorded that its woollens were famous throughout colonial India, then the only mills of their kind in Punjab. Generations of weavers, dyers, spinners and finishers passed through its gates, and a ‘Dhariwal’ label on a blanket was a promise of warmth that shoppers trusted.

ਇਤਿਹਾਸ

Before the mill there was the canal. Dhariwal stands in the Upper Bari Doab, the plain between the Ravi and the Beas, watered by the first irrigation canal the British dug in Punjab. Henry Lawrence took up the Bari Doab Canal project in 1849 with money from British investors; work began in 1851 from a headworks at Madhopur near Pathankot, and despite punishing ground, a fall of 326 feet in the first twenty miles, the canal was finished in 1879. It turned gamble-on-rain farming into dependable wheat and paddy country, and Dhariwal grew within its command.

The mill followed in 1880, and the town grew up around it: workers’ colonies, dyeing sheds, and the bazaar that served them. Like the rest of Gurdaspur district, Dhariwal was reshaped by Partition in 1947, when families arriving from across the new border joined the mill’s workforce and the town’s lanes. The decades after independence were the mill’s heyday. In 1981 the British India Corporation was nationalised and taken over by the Government of India; it has not turned a profit since 1989. Production finally stopped in 2009, and in 2023 the Union Textiles Ministry cleared Rs 80.17 crore in long-overdue salaries and retirement dues for 1,101 corporation employees, including the men and women of the Dhariwal unit. The mill stands silent now, but its sheds and chimneys still shape the town’s skyline.

Geography & people

Dhariwal lies on the Gurdaspur–Batala highway, 13 km from the district headquarters, in the flat canal plain at about 253 metres above sea level. The Upper Bari Doab Canal passes the town, and the fields around it grow wheat in winter and paddy in summer. Dhariwal’s own railway station (DHW) sits on the Amritsar–Pathankot line, under the Firozpur division of Northern Railway.

The 2011 census counted 16,772 residents: 9,584 Hindus, 4,085 Sikhs and a sizeable Christian community of 3,001, a legacy, in part, of the mill’s old workforce, drawn from across the region. Punjabi is the language of daily life, and the town’s postal code is 143519. The climate is north-western India’s humid subtropical: roughly 925 mm of rain a year, seventy per cent of it in the June-to-September monsoon, winters of dense fog when daytime temperatures sink to single digits, and dust storms that sometimes usher in the summer heat.

Places of interest

The old woolen mill complex remains Dhariwal’s landmark, quiet now, but impossible to miss, a piece of industrial heritage from the days when Punjab’s mills clothed half of north India. The canal banks on the town’s edge are the favourite evening walk, and the grain market draws farmers from the surrounding villages. A short drive away are Batala, with its foundries and old gurdwaras, and historic Gurdaspur; to the north, in the same district, stands the holy town of Dera Baba Nanak on the Ravi, with its Gurdwara Darbar Sahib.

Getting there

By road, Dhariwal is on the Gurdaspur–Batala highway, about 13 km from Gurdaspur city and well served by buses. By rail, Dhariwal station (code DHW) is served by trains on the Amritsar–Pathankot line, including the Pathankot–Delhi Superfast. The nearest airport is at Pathankot, roughly 45 km away.

ਅੱਜ

Dhariwal is a municipal council town, among the larger towns of Gurdaspur district. The mill that made it has been silent since 2009, and the town has settled into the rhythm of a district market town, grain trade, small workshops, and bazaars run by the families of old mill hands. Yet the name still carries weight: ‘Dhariwal’ remains a recognised woollen brand, and for Punjabis of a certain generation the word still means a heavy winter blanket, folded at the foot of the bed.

ਧਾਰੀਵਾਲ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਉਦਯੋਗਿਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਝੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 13 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ–ਬਟਾਲਾ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਭਰ ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਏਜਰਟਨ ਵੂਲਨ ਮਿੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਬਲਾਂ ਅਤੇ ਟਵੀਡ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਂ ਘਰ-ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।

ਧਾਰੀਵਾਲ ਕਿਉਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ?

ਧਾਰੀਵਾਲ ਨਿਊ ਏਜਰਟਨ ਵੂਲਨ ਮਿੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਊਨੀ ਮਿੱਲ ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕੰਬਲ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਿੱਲ 1880 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਉਦਯੋਗਪਤੀ ਸਰ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਮੈਕਰੌਬਰਟ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਇੰਡੀਆ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕੀਤਾ। 1904 ਤੱਕ ਇਸ ਵਿੱਚ 908 ਲੋਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਗਜ਼ਟੀਅਰ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਨੇ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਊਨੀ ਕੱਪੜੇ ਸਮੁੱਚੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਇਕੱਲੀਆਂ ਮਿੱਲਾਂ ਸਨ। ਜੁਲਾਹਿਆਂ, ਰੰਗਰੇਜ਼ਾਂ, ਕੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਫਿਨਿਸ਼ਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਇਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੰਬਲ ਉੱਤੇ ‘ਧਾਰੀਵਾਲ’ ਦਾ ਲੇਬਲ ਗਰਮੀ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਇਤਿਹਾਸ

ਮਿੱਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹਿਰ ਸੀ। ਧਾਰੀਵਾਲ ਅੱਪਰ ਬਾਰੀ ਦੋਆਬ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਰਾਵੀ ਅਤੇ ਬਿਆਸ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਮੈਦਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਸਿੰਚਾਈ ਨਹਿਰ ਨੇ ਸਿੰਜਿਆ। ਹੈਨਰੀ ਲਾਰੈਂਸ ਨੇ 1849 ਵਿੱਚ ਬਾਰੀ ਦੋਆਬ ਨਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਪੈਸਾ ਲਗਾਇਆ; 1851 ਵਿੱਚ ਪਠਾਨਕੋਟ ਨੇੜੇ ਮਾਧੋਪੁਰ ਤੋਂ ਹੈੱਡਵਰਕਸ ਤੋਂ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਔਖੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਹਿਲੇ ਵੀਹ ਮੀਲਾਂ ਵਿੱਚ 326 ਫੁੱਟ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ, 1879 ਵਿੱਚ ਨਹਿਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਨੇ ਮੀਂਹ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਕਣਕ ਅਤੇ ਝੋਨੇ ਦੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧਾਰੀਵਾਲ ਇਸੇ ਦੇ ਕਮਾਂਡ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ।

ਮਿੱਲ 1880 ਵਿੱਚ ਆਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਧਿਆ: ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੋਨੀਆਂ, ਰੰਗਾਈ ਦੇ ਸ਼ੈੱਡ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਜ਼ਾਰ। ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਾਰੀਵਾਲ ਵੀ 1947 ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਸਰਹੱਦ ਪਾਰੋਂ ਆਏ ਪਰਿਵਾਰ ਮਿੱਲ ਦੇ ਕਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ। ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਮਿੱਲ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੌਰ ਸਨ। 1981 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਇੰਡੀਆ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀਕਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ; 1989 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੇ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਮਾਇਆ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ 2009 ਵਿੱਚ ਉਤਪਾਦਨ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ 2023 ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਦੇ 1,101 ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰੀਵਾਲ ਇਕਾਈ ਦੇ ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਦੀਆਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਕਾਇਆ ਤਨਖਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਲਾਭਾਂ ਦੇ 80.17 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ। ਮਿੱਲ ਹੁਣ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ੈੱਡ ਅਤੇ ਚਿਮਨੀਆਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਭੂਗੋਲ ਅਤੇ ਲੋਕ

ਧਾਰੀਵਾਲ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ–ਬਟਾਲਾ ਹਾਈਵੇਅ ਉੱਤੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੈੱਡਕੁਆਰਟਰ ਤੋਂ 13 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤਲ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 253 ਮੀਟਰ ਦੀ ਉਚਾਈ ਉੱਤੇ ਸਮਤਲ ਨਹਿਰੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਅੱਪਰ ਬਾਰੀ ਦੋਆਬ ਨਹਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਣਕ ਅਤੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਝੋਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਾਰੀਵਾਲ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ (ਡੀ.ਐਚ.ਡਬਲਿਊ.) ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ–ਪਠਾਨਕੋਟ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਰੇਲਵੇ ਦੇ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਅਧੀਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

2011 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਵਿੱਚ 16,772 ਵਸਨੀਕ ਗਿਣੇ ਗਏ: 9,584 ਹਿੰਦੂ, 4,085 ਸਿੱਖ ਅਤੇ 3,001 ਈਸਾਈਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਿੱਲ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਲਾਕੇ ਭਰੋਂ ਆਏ ਸਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪਿੰਨ ਕੋਡ 143519 ਹੈ। ਮੌਸਮ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਨਮ ਉਪ-ਉਸ਼ਣਕਟੀਬੰਧੀ ਹੈ: ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 925 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਮੀਂਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਤਰ ਫ਼ੀਸਦੀ ਜੂਨ ਤੋਂ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਮੌਨਸੂਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਘਣੀ ਧੁੰਦ ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਇੱਕ ਅੰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੂੜ ਭਰੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਜੋ ਕਈ ਵਾਰ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦੇਖਣਯੋਗ ਥਾਵਾਂ

ਪੁਰਾਣੀ ਊਨੀ ਮਿੱਲ ਦਾ ਕੰਪਲੈਕਸ ਧਾਰੀਵਾਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ, ਹੁਣ ਖਾਮੋਸ਼, ਪਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਦਯੋਗਿਕ ਵਿਰਾਸਤ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਮਿੱਲਾਂ ਅੱਧੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੈਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਮੰਡੀ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫਾਊਂਡਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਟਾਲਾ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਹਨ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਇਸੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਵੀ ਕੰਢੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਡੇਰਾ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਹੈ।

ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੀਏ

ਸੜਕ ਰਾਹੀਂ ਧਾਰੀਵਾਲ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ–ਬਟਾਲਾ ਹਾਈਵੇਅ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 13 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ, ਅਤੇ ਬੱਸਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰੇਲ ਰਾਹੀਂ ਧਾਰੀਵਾਲ ਸਟੇਸ਼ਨ (ਕੋਡ ਡੀ.ਐਚ.ਡਬਲਿਊ.) ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ–ਪਠਾਨਕੋਟ ਲਾਈਨ ਦੀਆਂ ਰੇਲਗੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਠਾਨਕੋਟ–ਦਿੱਲੀ ਸੁਪਰਫਾਸਟ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਪਠਾਨਕੋਟ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਲਗਭਗ 45 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ।

ਅੱਜ ਦਾ ਧਾਰੀਵਾਲ

ਧਾਰੀਵਾਲ ਨਗਰ ਕੌਂਸਲ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ। ਜਿਸ ਮਿੱਲ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ 2009 ਤੋਂ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੰਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਢਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਨਾਜ ਦਾ ਵਪਾਰ, ਛੋਟੀਆਂ ਵਰਕਸ਼ਾਪਾਂ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਲ ਕਾਮਿਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਵਜ਼ਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ: ‘ਧਾਰੀਵਾਲ’ ਊਨੀ ਸਮਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਬ੍ਰਾਂਡ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅੱਜ ਵੀ ਮੰਜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਤਹਿ ਕੀਤਾ ਭਾਰੀ ਸਰਦੀ ਦਾ ਕੰਬਲ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।