Narinder Singh Kapany: Father of Fibre Optics

Narinder Singh Kapany (31 October 1926 to 4 December 2020) was a Punjabi born physicist known as the father of fibre optics. Working in London in 1953, he was the first to send high quality images through a large bundle of glass fibres, and he later gave the new field its name, built companies around it in California, and taught at leading American universities. He was also a major collector of Sikh art and a co-founder of the Sikh Foundation.

Early life in Moga and Dehradun

Kapany was born on 31 October 1926 in Moga, in Punjab, to Sundar Singh and Kundan Kaur, and he grew up and went to school in Dehradun, in the foothills of the Himalayas. Two early experiences shaped him, according to Imperial College London. A camera given to him by his father made him want to understand how such an instrument worked, and a teacher who told him that light could only travel in straight lines left him determined to show that light could be guided along a curved path. He graduated from Agra University in 1948 and worked for a time as an Indian Ordnance Factories Service officer, making optical instruments, before leaving for London in 1952.

Why is Narinder Singh Kapany called the father of fibre optics?

He is called the father of fibre optics because in 1953, as a doctoral student at Imperial College London working with Professor Harold Hopkins, he achieved good image transmission through a large bundle of optical fibres for the first time. Earlier attempts to send images through fibres had produced poor results. Hopkins and Kapany grouped hundreds of fine glass fibres into a flexible bundle, often called a fibrescope, so that light entering one end emerged at the other end and an image could be carried around bends. Their paper, A flexible fibrescope, using static scanning, was published in the journal Nature in January 1954.

Kapany then named and promoted the field. He popularised the term fibre optics in an article in Scientific American in 1960, wrote the first book on the subject, and became its best known researcher and spokesman. The principle he demonstrated, guiding light inside glass by repeated internal reflection, is the same principle used today in medical endoscopes and in the fibre networks that carry internet, telephone and television signals around the world.

From London research to California companies

Kapany received his doctorate in 1955, from Imperial College London and the University of London, and moved to the United States that year to join the faculty of the University of Rochester. He later worked at the Illinois Institute of Technology in Chicago. In 1960 he founded his first company, Optics Technology, in Palo Alto, California, and served as its chairman, president and director of research for twelve years. The company went public in 1967, and accounts of his life describe him as the first Sikh Indian to take a company public in Silicon Valley. He founded Kaptron in 1973, later sold to AMP Incorporated, and founded K2 Optronics in 2000.

Teaching and wider work in optics

Alongside business, Kapany kept teaching. He held posts at the University of California, Berkeley, was a Regents Professor at the University of California, Santa Cruz from 1977 to 1983, and was a visiting scholar and consulting professor at Stanford University. At UC Santa Cruz he founded the Center for Innovation and Entrepreneurial Development and later endowed chairs in optoelectronics and in entrepreneurship. His research ranged well beyond fibre communications, covering lasers, biomedical instruments, solar energy and pollution monitoring. He published more than 100 scientific papers and four books on optoelectronics and entrepreneurship, and he held more than 100 patents.

Sikh art, the Sikh Foundation and giving

With his wife Satinder Kaur, Kapany founded the Sikh Foundation in 1967 to promote Sikh heritage, art and scholarship in the West. Over decades the couple built the Kapany Collection, one of the best known private collections of Sikh art, covering work from the seventeenth century onwards. The Foundation supported the exhibition Splendors of the Punjab in 1992 and the landmark Arts of the Sikh Kingdoms exhibition, which opened at the Victoria and Albert Museum in London in 1999 and travelled to San Francisco and Toronto. In 1999 Kapany gave 500,000 dollars to the Asian Art Museum of San Francisco and donated about 100 objects from his collection to establish a Sikh gallery there. He also endowed a chair of Sikh studies at the University of California, Santa Barbara in 1998.

Honours, later life and legacy

Recognition came in several fields. Fortune magazine named him one of seven unsung heroes in its Businessmen of the Century issue in November 1999. He was a fellow of the Royal Academy of Engineering, the Optical Society of America and the American Association for the Advancement of Science, received the Excellence 2000 Award in 1998 and the Pravasi Bharatiya Samman in 2004, and received the UC Santa Cruz Foundation Fiat Lux Award in 2008. He had married Satinder Kaur in London in 1954. She died in 2016, and he is survived by his children Raj and Kiran. Kapany died in California in December 2020, aged 94, and in 2021 India awarded him the Padma Vibhushan, its second highest civilian honour, posthumously. His lasting legacy is practical as well as scientific: every endoscopy, video call and long distance data link that travels as light inside glass rests on a field he helped to create, name and explain.

ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕਪਾਨੀ (31 ਅਕਤੂਬਰ 1926 ਤੋਂ 4 ਦਸੰਬਰ 2020) ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਾਈਬਰ ਆਪਟਿਕਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 1953 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਕੱਚ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਛੇ ਰਾਹੀਂ ਚੰਗੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਭੇਜਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਬਣੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨਵੇਂ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੁਆਲੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ। ਉਹ ਸਿੱਖ ਕਲਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ ਵੀ ਸਨ।

ਮੋਗਾ ਅਤੇ ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਵਿੱਚ ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ

ਕਪਾਨੀ ਦਾ ਜਨਮ 31 ਅਕਤੂਬਰ 1926 ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੋਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਕੁੰਦਨ ਕੌਰ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਤਲਹਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸੇ ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪੜ੍ਹੇ। ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕਾਲਜ ਲੰਡਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋ ਮੁੱਢਲੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੜਿਆ। ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਕੈਮਰੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਗਾਈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਯੰਤਰ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰ ਗਈ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜਵੇਂ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1948 ਵਿੱਚ ਆਗਰਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਭਾਰਤੀ ਆਰਡਨੈਂਸ ਫੈਕਟਰੀਜ਼ ਸਰਵਿਸ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਯੰਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ 1952 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਚਲੇ ਗਏ।

ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕਪਾਨੀ ਨੂੰ ਫ਼ਾਈਬਰ ਆਪਟਿਕਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਾਈਬਰ ਆਪਟਿਕਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ 1953 ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕਾਲਜ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਹੈਰਲਡ ਹਾਪਕਿਨਜ਼ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਡਾਕਟਰੇਟ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਛੇ ਰਾਹੀਂ ਚੰਗੀ ਤਸਵੀਰ ਭੇਜਣ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਭੇਜਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਮਾੜੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਪਕਿਨਜ਼ ਅਤੇ ਕਪਾਨੀ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬਾਰੀਕ ਕੱਚ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਚਕਦਾਰ ਗੁੱਛੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਫ਼ਾਈਬਰਸਕੋਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵੇ ਅਤੇ ਤਸਵੀਰ ਮੋੜਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਵੀ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਚਾ, A flexible fibrescope, using static scanning, ਜਨਵਰੀ 1954 ਵਿੱਚ ਨੇਚਰ ਰਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਛਪਿਆ।

ਫਿਰ ਕਪਾਨੀ ਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1960 ਵਿੱਚ ਸਾਇੰਟਿਫ਼ਿਕ ਅਮੈਰੀਕਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਖ ਰਾਹੀਂ ਫ਼ਾਈਬਰ ਆਪਟਿਕਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਖੋਜੀ ਅਤੇ ਬੁਲਾਰੇ ਬਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਕੱਚ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਾਵਰਤਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਣਾ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਜੋ ਡਾਕਟਰੀ ਐਂਡੋਸਕੋਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਨੈੱਟ, ਟੈਲੀਫ਼ੋਨ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸੰਕੇਤ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਫ਼ਾਈਬਰ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਲੰਡਨ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਦੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੱਕ

ਕਪਾਨੀ ਨੇ 1955 ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਕਾਲਜ ਲੰਡਨ ਅਤੇ ਲੰਡਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਡਾਕਟਰੇਟ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਜਾ ਕੇ ਰੋਚੈਸਟਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਿੱਚ ਇਲੀਨੋਇਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। 1960 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਦੇ ਪਾਲੋ ਆਲਟੋ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਕੰਪਨੀ, ਆਪਟਿਕਸ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਸ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਖੋਜ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰਹੇ। ਇਹ ਕੰਪਨੀ 1967 ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਅਰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਸੂਚੀਬੱਧ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਲੀਕਾਨ ਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਸਿੱਖ ਭਾਰਤੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1973 ਵਿੱਚ ਕੈਪਟ੍ਰੋਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਏ.ਐਮ.ਪੀ. ਇਨਕਾਰਪੋਰੇਟਿਡ ਨੂੰ ਵੇਚੀ ਗਈ, ਅਤੇ 2000 ਵਿੱਚ ਕੇ2 ਆਪਟ੍ਰੋਨਿਕਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਅਧਿਆਪਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕੰਮ

ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਪਾਨੀ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਵੀ ਰਹੇ। ਉਹ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਬਰਕਲੇ ਵਿੱਚ ਅਹੁਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, 1977 ਤੋਂ 1983 ਤੱਕ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਸੈਂਟਾ ਕਰੂਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੀਜੈਂਟਸ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਸਟੈਨਫ਼ੋਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਰਹੇ। ਯੂ.ਸੀ. ਸੈਂਟਾ ਕਰੂਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਂਟਰ ਫਾਰ ਇਨੋਵੇਸ਼ਨ ਐਂਡ ਐਂਟਰਪ੍ਰੀਨਿਓਰੀਅਲ ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਟੋਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਿਕਸ ਅਤੇ ਉੱਦਮਤਾ ਵਿੱਚ ਕੁਰਸੀਆਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਫ਼ਾਈਬਰ ਸੰਚਾਰ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੇਜ਼ਰ, ਜੀਵ-ਡਾਕਟਰੀ ਯੰਤਰ, ਸੂਰਜੀ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਗਿਆਨਕ ਪਰਚੇ ਅਤੇ ਆਪਟੋਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਿਕਸ ਅਤੇ ਉੱਦਮਤਾ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੇਟੈਂਟ ਸਨ।

ਸਿੱਖ ਕਲਾ, ਸਿੱਖ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦਾਨ

ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਤਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਪਾਨੀ ਨੇ 1967 ਵਿੱਚ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਵਿਰਸੇ, ਕਲਾ ਅਤੇ ਵਿਦਵਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸਿੱਖ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਜੋੜੇ ਨੇ ਕਪਾਨੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਿੱਖ ਕਲਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਨਿੱਜੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਨੇ 1992 ਵਿੱਚ ਸਪਲੈਂਡਰਜ਼ ਆਫ਼ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਰਟਸ ਆਫ਼ ਦਾ ਸਿੱਖ ਕਿੰਗਡਮਜ਼ ਨਾਂ ਦੀ ਅਹਿਮ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦਾ ਵੀ, ਜੋ 1999 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਦੇ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਐਂਡ ਐਲਬਰਟ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸਾਨ ਫ਼ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਅਤੇ ਟੋਰਾਂਟੋ ਗਈ। 1999 ਵਿੱਚ ਕਪਾਨੀ ਨੇ ਸਾਨ ਫ਼ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਆਰਟ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਨੂੰ 5 ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਿੱਖ ਗੈਲਰੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 100 ਵਸਤੂਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1998 ਵਿੱਚ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਸੈਂਟਾ ਬਾਰਬਰਾ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਵੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਸਨਮਾਨ, ਬਾਅਦ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ

ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲੀ। ਫ਼ਾਰਚੂਨ ਰਸਾਲੇ ਨੇ ਨਵੰਬਰ 1999 ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਿਜ਼ਨੈਸਮੈਨ ਆਫ਼ ਦਾ ਸੈਂਚਰੀ ਅੰਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਅਣਗੌਲੇ ਨਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਰਾਇਲ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ਼ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ, ਆਪਟੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਆਫ਼ ਅਮੈਰੀਕਾ ਅਤੇ ਅਮੈਰੀਕਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਫਾਰ ਦਾ ਐਡਵਾਂਸਮੈਂਟ ਆਫ਼ ਸਾਇੰਸ ਦੇ ਫੈਲੋ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1998 ਵਿੱਚ ਐਕਸੀਲੈਂਸ 2000 ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ 2004 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਭਾਰਤੀ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ 2008 ਵਿੱਚ ਯੂ.ਸੀ. ਸੈਂਟਾ ਕਰੂਜ਼ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦਾ ਫ਼ਿਆਟ ਲਕਸ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ 1954 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ 2016 ਵਿੱਚ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਕਪਾਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਕਿਰਨ ਰਹੇ। ਕਪਾਨੀ ਦਸੰਬਰ 2020 ਵਿੱਚ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ 94 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਏ, ਅਤੇ 2021 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾਗਰਿਕ ਸਨਮਾਨ, ਪਦਮ ਵਿਭੂਸ਼ਣ, ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਾਈ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿਗਿਆਨਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਅਮਲੀ ਵੀ ਹੈ: ਹਰ ਐਂਡੋਸਕੋਪੀ, ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ ਦਾ ਡਾਟਾ ਸੰਪਰਕ, ਜੋ ਕੱਚ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ, ਨਾਂ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸਮਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।