Harmilan Bains: Asian Games silvers and record

Harmilan Bains is an Indian middle-distance runner from Mahilpur, a town in Hoshiarpur district, Punjab, who won silver medals in both the 800 metres and 1500 metres at the Hangzhou Asian Games in 2023. The daughter of two international runners, she held India's 1500 metres national record from 2021 to 2024.

Early life in Mahilpur: born to run

Harmilan Kaur Bains was born on 23 July 1998 in Hoshiarpur, Punjab. Her home town is Mahilpur, a Nagar Panchayat town in Garhshankar tehsil of Hoshiarpur district in the Doaba region, and she studied at Doaba Public School in Mahilpur and at Saint Soldier School in Hoshiarpur. Few Indian athletes have been closer to their sport from birth. Her father, Amandeep Bains, is a former men's 1500 metres national champion and a South Asian Games medallist in the event. Her mother, Madhuri Singh, also written Madhuri Saxena, won the silver medal in the women's 800 metres at the 2002 Asian Games in Busan and received the Arjuna Award in 2003.

The family story she grew up with is famous in Hoshiarpur. When Madhuri was three months pregnant with Harmilan, she had to run a 1500 metres trial to keep her job with the Punjab State Electricity Board, and she kept the job. Six months later Harmilan was born, and four years after that her mother came home with an Asian Games silver medal. Harmilan has often joked that her first race was run before she was born, a line that later shaped her Olympics.com profile title, A queen born to run, after the nickname The Queen that her social media handles carry.

Running itself did not attract her at first. Her parents put her into local races as a child, and a second place finish in an early race in her home town left her ready to quit. Her mother persuaded her to train, race once more and try to beat the runner who had beaten her. She won that next race, discovered how much she loved winning, and from then on the 800 metres and 1500 metres, the very events her parents had run, became her own.

What is Harmilan Bains best known for?

Harmilan Bains is best known for winning two silver medals, in the 800 metres and the 1500 metres, at the Hangzhou Asian Games in 2023, and for holding the Indian national record in the 1500 metres. World Athletics lists her with two national champion titles, and her personal bests are 2:02.57 for 800 metres, 4:05.39 for 1500 metres and 9:01.30 for 3000 metres. The 1500 metres mark, set in 2021, stood as the Indian record for almost three years.

Her rise was steady rather than sudden. In 2016 she won a bronze medal in the 1500 metres at the Asian Junior Championships in Ho Chi Minh City, Vietnam, timing 4:33.02. At the Khelo India University Games in 2020 she won gold medals in both the 800 metres and the 1500 metres, and she also broke the Punjabi University women's 1500 metres record with 4:16.68. She trained at the National Institute of Sports in Patiala, the base for many of India's leading track athletes.

The breakthrough came in 2021. On 27 June that year, at the Nationals in Patiala, she ran her 800 metres personal best of 2:02.57. Then, on 16 September 2021 at the National Open Championships in Warangal, she clocked 4:05.39 in the 1500 metres and broke one of Indian athletics' oldest records: Sunita Rani's 4:06.03, which had stood since the 2002 Asian Games. The run came only months after she had missed qualification for the Tokyo Olympics, and it made the 23 year old from Mahilpur the fastest Indian woman ever over 1500 metres at that time.

Two silvers in Hangzhou: matching her mother

The record run was followed by the hardest season of her career. A knee problem that had troubled her since 2017 forced her to undergo surgery in 2022, and she missed the whole of that season, including the Commonwealth Games in Birmingham and the World Championships in Oregon, an invitation for which reached her on the day she went to consult the surgeon. She recovered, trained in Europe, and rebuilt her form through 2023, taking silver medals in both the 800 metres and 1500 metres at the Inter-State Championships in Bhubaneswar.

At the Hangzhou Asian Games, held in 2023 as the delayed 2022 edition, she delivered the finest week of her career. On 1 October 2023 she won the silver medal in the women's 1500 metres in 4:12.74. Two days later, in the 800 metres final, she was in fourth place in the closing stages before surging past the Chinese runners to take a second silver in 2:03.75, behind Sri Lanka's Tharushi Dissanayaka. It was the same event, and the same medal, that her mother had won at the Asian Games 21 years earlier, and after the race she said she would put the medals around her mother's neck at the airport, because reaching that stage had been her parents' dream.

Asian indoor gold, and the record passes on

In February 2024 Bains added a continental title indoors. At the Asian Indoor Championships in Tehran on 17 February 2024, she won the women's 1500 metres in 4:29.55, India's first medal of those championships, on the same opening day that Tajinderpal Singh Toor and Jyothi Yarraji also won gold for India. World Athletics lists her honours as two time Asian Games silver medallist, one time Asian indoor champion and two time national champion.

Her national record ended in May 2024, when K. M. Deeksha ran 4:04.78 at the Sound Running Track Festival in Los Angeles to better the 4:05.39 mark. The change settled a neat piece of history: Bains had taken the record from a mark set at an Asian Games in 2002 and held it through her own Asian Games double, before it passed to the next generation of Indian middle-distance runners.

Injuries, a missed Olympics and the road back

The 2024 season then turned against her. An ankle injury, peroneal tendonitis, cost her five weeks early in the year, a hamstring pull followed in June, and racing in Britain while chasing Olympic qualification points aggravated the injury into what she described as a Grade 2B hamstring tear. She could race only twice before the Paris Olympics, missed the qualifying standard and the world rankings route, and did not reach the Games her mother had also narrowly missed as an athlete.

In September 2024 she spoke openly to the Press Trust of India about how hard that miss had been, saying the period after Paris had left her in depression and unsure about her future in the sport, and that she was considering other options while she decided on treatment. It was a rare public account of the mental cost of injury from an Indian international athlete, and it was widely reported at the time.

Her return has been gradual. World Athletics lists her racing again in 2026 over longer distances, including 5000 metres and 10,000 metres, and she returned to competition with a third place finish in her 10,000 metres debut in Pune after two years away from racing. In 2026 she also appeared as a contestant on the reality television series MTV Roadies, a sign of the public profile she built during her medal years, while her long term aim on the track remains a return to championship racing.

Legacy: the Queen of Mahilpur

Harmilan Bains' place in Indian athletics rests on a rare combination: a national record that stood for almost three years, two Asian Games silver medals won in the space of three days, and an Asian indoor title. She is also part of one of Indian sport's most complete family stories: a father who was a national champion and South Asian Games medallist over 1500 metres, a mother who won Asian Games silver over 800 metres, and a daughter who matched that medal and added a second one in the same week. For Mahilpur and Hoshiarpur district, she remains the town's most successful international athlete, and the runner a generation of Punjab's school athletes knows simply as The Queen.

ਹਰਮਿਲਨ ਬੈਂਸ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਇੱਕ ਕਸਬੇ ਮਾਹਿਲਪੁਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮੱਧ ਦੂਰੀ ਦੀ ਦੌੜਾਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 2023 ਵਿੱਚ ਹਾਂਗਝੂ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ 800 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 1500 ਮੀਟਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ। ਦੋ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਦੌੜਾਕਾਂ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ, ਉਹ 2021 ਤੋਂ 2024 ਤੱਕ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।

ਮਾਹਿਲਪੁਰ ਵਿੱਚ ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ: ਦੌੜਨ ਲਈ ਜਨਮ

ਹਰਮਿਲਨ ਕੌਰ ਬੈਂਸ ਦਾ ਜਨਮ 23 ਜੁਲਾਈ 1998 ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਦਾ ਕਸਬਾ ਮਾਹਿਲਪੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਆਬਾ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਗੜ੍ਹਸ਼ੰਕਰ ਤਹਿਸੀਲ ਦਾ ਇੱਕ ਨਗਰ ਪੰਚਾਇਤ ਕਸਬਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਹਿਲਪੁਰ ਵਿੱਚ ਦੋਆਬਾ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਸੋਲਜਰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਭਾਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਦੇ ਇੰਨੇ ਨੇੜੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਮਨਦੀਪ ਬੈਂਸ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਸਾਬਕਾ ਕੌਮੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਅਤੇ ਉਸੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮਾਧੁਰੀ ਸਿੰਘ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਧੁਰੀ ਸਕਸੈਨਾ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ 2002 ਵਿੱਚ ਬੁਸਾਨ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ 800 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ 2003 ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਜਿਸ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਧੁਰੀ ਹਰਮਿਲਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਗਰਭਵਤੀ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਰਾਜ ਬਿਜਲੀ ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਬਚਾਉਣ ਲਈ 1500 ਮੀਟਰ ਦੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ੀ ਦੌੜ ਦੌੜਨੀ ਪਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੌਕਰੀ ਬਚਾ ਲਈ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਹਰਮਿਲਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਮੁੜੀਆਂ। ਹਰਮਿਲਨ ਅਕਸਰ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦੌੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੌੜੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਗੱਲ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਲੰਪਿਕਸ ਡਾਟ ਕਾਮ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਸਿਰਲੇਖ ਦਿੱਤਾ, ਦੌੜਨ ਲਈ ਜਨਮੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਨਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਉਪਨਾਮ ਦ ਕੁਈਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।

ਦੌੜ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਭਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਢਲੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਥਾਂ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਦੌੜਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੌੜਾਕ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਗਲੀ ਦੌੜ ਜਿੱਤੀ, ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਕਿੰਨਾ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 800 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 1500 ਮੀਟਰ, ਉਹੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ ਦੌੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਣ ਗਏ।

ਹਰਮਿਲਨ ਬੈਂਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸ ਲਈ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ?

ਹਰਮਿਲਨ ਬੈਂਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ 2023 ਵਿੱਚ ਹਾਂਗਝੂ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ 800 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਅਤੇ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਰਲਡ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਕੌਮੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਖ਼ਿਤਾਬ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ 800 ਮੀਟਰ ਲਈ 2:02.57, 1500 ਮੀਟਰ ਲਈ 4:05.39 ਅਤੇ 3000 ਮੀਟਰ ਲਈ 9:01.30 ਹਨ। 1500 ਮੀਟਰ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ 2021 ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰਤੀ ਰਿਕਾਰਡ ਰਿਹਾ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਭਾਰ ਅਚਾਨਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਥਿਰ ਸੀ। 2016 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀਅਤਨਾਮ ਦੇ ਹੋ ਚੀ ਮਿਨ੍ਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ਿਆਈ ਜੂਨੀਅਰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 4:33.02 ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ। 2020 ਵਿੱਚ ਖੇਲੋ ਇੰਡੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 800 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 1500 ਮੀਟਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 4:16.68 ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਔਰਤਾਂ ਦਾ 1500 ਮੀਟਰ ਰਿਕਾਰਡ ਵੀ ਤੋੜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿੱਚ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ਸੰਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਈ ਮੋਹਰੀ ਟ੍ਰੈਕ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।

ਵੱਡੀ ਸਫ਼ਲਤਾ 2021 ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਸ ਸਾਲ 27 ਜੂਨ ਨੂੰ, ਪਟਿਆਲਾ ਵਿੱਚ ਕੌਮੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 800 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ 2:02.57 ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ, 16 ਸਤੰਬਰ 2021 ਨੂੰ ਵਾਰੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੌਮੀ ਓਪਨ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 4:05.39 ਸਮਾਂ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤੋੜਿਆ: ਸੁਨੀਤਾ ਰਾਣੀ ਦਾ 4:06.03, ਜੋ 2002 ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੌੜ ਟੋਕੀਓ ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਯੋਗਤਾ ਤੋਂ ਖੁੰਝਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਹੀ ਆਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਮਾਹਿਲਪੁਰ ਦੀ 23 ਸਾਲਾ ਖਿਡਾਰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹਾਂਗਝੂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚਾਂਦੀਆਂ: ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ

ਰਿਕਾਰਡ ਵਾਲੀ ਦੌੜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸੀਜ਼ਨ ਆਇਆ। ਗੋਡੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼, ਜੋ 2017 ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ 2022 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਜਰੀ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੀਜ਼ਨ ਖੁੰਝ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਰਮਿੰਘਮ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਓਰੇਗਨ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਦਿਨ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਸਰਜਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਠੀਕ ਹੋਈਆਂ, ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ 2023 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਬਣਾਈ, ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਰਾਜ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ 800 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 1500 ਮੀਟਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਲੈ ਕੇ।

ਹਾਂਗਝੂ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ 2022 ਦੇ ਮੁਲਤਵੀ ਸੰਸਕਰਣ ਵਜੋਂ 2023 ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਫ਼ਤਾ ਦਿੱਤਾ। 1 ਅਕਤੂਬਰ 2023 ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ 1500 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ 4:12.74 ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, 800 ਮੀਟਰ ਫ਼ਾਈਨਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਖ਼ਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਥੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਚੀਨੀ ਦੌੜਾਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ 2:03.75 ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਚਾਂਦੀ ਲਈ, ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ ਦੀ ਥਰੂਸ਼ੀ ਦਿਸਾਨਾਇਕਾ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ। ਇਹ ਉਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਅਤੇ ਉਹੀ ਤਗਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ 21 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੌੜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਉੱਤੇ ਤਗਮੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਪੜਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ।

ਏਸ਼ਿਆਈ ਇਨਡੋਰ ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਅੱਗੇ ਤੁਰਿਆ

ਫ਼ਰਵਰੀ 2024 ਵਿੱਚ ਬੈਂਸ ਨੇ ਇਨਡੋਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਖ਼ਿਤਾਬ ਵੀ ਜੋੜਿਆ। 17 ਫ਼ਰਵਰੀ 2024 ਨੂੰ ਤਹਿਰਾਨ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ਿਆਈ ਇਨਡੋਰ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ 1500 ਮੀਟਰ 4:29.55 ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤਗਮਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਤਜਿੰਦਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਤੂਰ ਅਤੇ ਜਯੋਤੀ ਯਾਰਾਜੀ ਨੇ ਵੀ ਭਾਰਤ ਲਈ ਸੋਨਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਵਰਲਡ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਦੋ ਵਾਰ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਚਾਂਦੀ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਏਸ਼ਿਆਈ ਇਨਡੋਰ ਚੈਂਪੀਅਨ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਕੌਮੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ ਮਈ 2024 ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕੇ. ਐਮ. ਦੀਕਸ਼ਾ ਨੇ ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿੱਚ ਸਾਊਂਡ ਰਨਿੰਗ ਟ੍ਰੈਕ ਫ਼ੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ 4:04.78 ਦੌੜ ਕੇ 4:05.39 ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਬਦਲਾਅ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ: ਬੈਂਸ ਨੇ ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ 2002 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਦੋਹਰੇ ਤਗਮਿਆਂ ਤੱਕ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਮੱਧ ਦੂਰੀ ਦੌੜਾਕਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸੱਟਾਂ, ਖੁੰਝਿਆ ਓਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ

ਫਿਰ 2024 ਦਾ ਸੀਜ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਿੱਟੇ ਦੀ ਸੱਟ, ਪੈਰੋਨੀਅਲ ਟੈਂਡੀਨਾਈਟਿਸ, ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਹਫ਼ਤੇ ਲਏ, ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਲੱਤ ਦੀ ਖਿੱਚ ਆਈ, ਅਤੇ ਓਲੰਪਿਕ ਯੋਗਤਾ ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਨ ਨੇ ਸੱਟ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਕੇ ਉਹ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗ੍ਰੇਡ 2ਬੀ ਹੈਮਸਟ੍ਰਿੰਗ ਫੱਟ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਪੈਰਿਸ ਓਲੰਪਿਕ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਵਾਰ ਹੀ ਦੌੜ ਸਕੀਆਂ, ਯੋਗਤਾ ਮਾਪਦੰਡ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁੰਝ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਡਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵੀ ਇੱਕ ਖਿਡਾਰਨ ਵਜੋਂ ਮਾਮੂਲੀ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲ ਖੁੰਝੀਆਂ ਸਨ।

ਸਤੰਬਰ 2024 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੈੱਸ ਟ੍ਰਸਟ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਖੁੰਝ ਕਿੰਨੀ ਔਖੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੈਰਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਇਲਾਜ ਬਾਰੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਵਿਕਲਪਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਭਾਰਤੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖਿਡਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੱਟ ਦੇ ਮਾਨਸਿਕ ਭਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਜਨਤਕ ਬਿਆਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਵਰਲਡ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਨੇ 2026 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ ਦੀਆਂ ਦੌੜਾਂ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 5000 ਮੀਟਰ ਅਤੇ 10,000 ਮੀਟਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਸਾਲ ਦੌੜਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ 10,000 ਮੀਟਰ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਥਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜੀਆਂ। 2026 ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਿਐਲਿਟੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲੜੀ ਐਮ.ਟੀ.ਵੀ. ਰੋਡੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਗਮਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਜਨਤਕ ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਟ੍ਰੈਕ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਰਾਸਤ: ਮਾਹਿਲਪੁਰ ਦੀ ਰਾਣੀ

ਭਾਰਤੀ ਐਥਲੈਟਿਕਸ ਵਿੱਚ ਹਰਮਿਲਨ ਬੈਂਸ ਦਾ ਥਾਂ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਜੋੜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਕੌਮੀ ਰਿਕਾਰਡ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿੱਤੇ ਦੋ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗਮੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਏਸ਼ਿਆਈ ਇਨਡੋਰ ਖ਼ਿਤਾਬ। ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਖੇਡਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰੀਆਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਹਨ: ਇੱਕ ਪਿਤਾ, ਜੋ 1500 ਮੀਟਰ ਉੱਤੇ ਕੌਮੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਾਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 800 ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਚਾਂਦੀ ਜਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਤਗਮੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਗਮਾ ਵੀ ਜੋੜਿਆ। ਮਾਹਿਲਪੁਰ ਅਤੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਲਈ, ਉਹ ਕਸਬੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਫ਼ਲ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖਿਡਾਰਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੌੜਾਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਕੂਲੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਦ ਕੁਈਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।